Eyüp

GİRİŞ

Eyüp Kitabı büyük felakete uğrayan doğru bir adamın çektiği acıları anlatır. Eyüp bütün çocuklarını, malını mülkünü yitirir, korkunç bir hastalığa yakalanır. Kitap, Eyüp ve üç arkadaşının bu felaketlere karşı gösterdikleri tepkiyi karşılıklı üç konuşmayla açıklamaktadır. İnsanlara yaklaşımı tartışılan Tanrı'nın bizzat kendisi sonunda Eyüp'e görünüyor.

Arkadaşları Eyüp'ün çektiği acıyı geleneksel dini kavramlarla açıklıyor. Tanrı'nın her zaman iyiliği ödüllendirip kötülüğü cezalandırdığını varsayıyor, Eyüp'ün günah işlediği için bu acıları çektiğini düşünüyorlar. Ama bu düşünce Eyüp'ün durumunu açıklamak için çok yetersiz kalıyor. Eyüp bu acımasız cezayı hak etmemiştir. Çünkü alışılmışın ötesinde iyi ve doğru bir insandır. Kendisi gibi birisinin başına bu denli kötülük gelmesine Tanrı'nın nasıl izin verdiğini anlayamıyor, Tanrı'ya cesurca meydan okuyor. İmanını yitirmiyor, ama Tanrı'nın önünde aklanıp yeniden iyi insan olarak onuruna kavuşmak istiyor.

Tanrı Eyüp'ün sorularına yanıt vermez, ama ilahi güç ve bilgeliğinin şiirselliğiyle imanına karşılık verir. O zaman Eyüp Tanrı'nın yücelik ve bilgeliğini kabul eder, öfkeli ve kaba sözlerden ötürü tövbe eder.

Kitap, sonuç olarak Eyüp'ün eski gönencine nasıl kavuştuğunu, hatta daha da zengin olduğunu anlatır. Tanrı Eyüp'ün çektiği acıların nedenini anlamayan arkadaşlarını azarlar. Yalnız Eyüp Tanrı'nın üstünlüğünü sezebilmiştir.

Ana Hatlar:

1:1-2:13 Öndeyiş

3:1-31:40 Eyüp ve üç arkadaşı

a. 3:1-26 Eyüp'ün yakınması

b. 4:1-14:22 İlk karşılıklı konuşma

c. 15:1-21:34 İkinci karşılıklı konuşma

ç. 22:1-27:23 Üçüncü karşılıklı konuşma

d. 28:1-28 Bilgeliğe övgü

e. 29:1-31:40 Eyüp'ün son söyledikleri

32:1-37:24 Elihu'nun konuşması

38:1-42:6 Tanrı'nın Eyüp'e yanıtı

42:7-17 Sonsöz

1

¹Ûs ülkesinde Eyüp adında bir adam yaşardı. Kusursuz, doğru bir adamdı. Tanrı'dan korkar, kötülükten kaçınırdı. ²Yedi oğlu, üç kızı vardı. ³Yedi bin koyuna, üç bin deveye, beş yüz çift öküze, beş yüz çift eşeğe ve pek çok köleye sahipti. Doğudaki insanların en zengini oydu.

⁴Oğulları sırayla evlerinde şölen verir, birlikte yiyip içmek için üç kızkardeşlerini de çağırırlardı. ⁵Bu şölen dönemi bitince Eyüp onları çağırtıp kutsardı. Sabah erkenden kalkar, “Çocuklarım günah işlemiş, içlerinden Tanrı'ya sövmüş olabilirler” diyerek her biri için yakmalık sunu* sunardı. Eyüp hep böyle yapardı.

Eyüp'ün İlk Sınavı

⁶Bir gün ilahi varlıklar^z RAB'bin huzuruna çıkmak için geldiklerinde, Şeytan da onlarla geldi. ⁷RAB Şeytan'a, “Nereden geliyorsun?” dedi.

Şeytan, “Dünyada gezip dolaşmaktan” diye yanıtladı.

⁸RAB, “Kulum Eyüp'e bakıp da düşündün mü?” dedi, “Çünkü dünyada onun gibisi yoktur. Kusursuz, doğru bir adamdır. Tanrı'dan korkar, kötülükten kaçınır.”

^9*Şeytan, “Eyüp Tanrı'dan boşuna mı korkuyor?” diye yanıtladı. ¹⁰“Onu, ev halkını, sahip olduğu her şeyi sen çitle çevirip korumadın mı? Elleriyle yaptığı her şeyi bereketli kıldın. Sürüleri bütün ülkeye yayıldı. ¹¹Ama elini uzatır da sahip olduğu her şeyi yok edersen, yüzüne karşı sövecektir.”

¹²RAB Şeytan'a, “Peki” dedi, “Sahip olduğu her şeyi senin eline bırakıyorum, yalnız kendisine dokunma.” Böylece Şeytan RAB'bin huzurundan ayrıldı.

¹³Bir gün Eyüp'ün oğullarıyla kızları ağabeylerinin evinde yemek yiyip şarap içerken ¹⁴bir ulak gelip Eyüp'e şöyle dedi: “Öküzler çift sürüyor, eşekler onların yanında otluyordu. ¹⁵Sabalılar baskın yaptı, hepsini alıp götürdü. Uşakları kılıçtan geçirdiler. Yalnız ben kaçıp kurtuldum sana durumu bildirmek için.”

¹⁶O daha sözünü bitirmeden başka bir ulak gelip, “Tanrı ateş yağdırdı” dedi, “Koyunlarla uşakları yakıp küle çevirdi. Yalnızca ben kaçıp kurtuldum durumu sana bildirmek için.”

¹⁷O daha sözünü bitirmeden başka bir ulak gelip, “Kildaniler* üç bölük halinde develere saldırdı” dedi, “Hepsini alıp götürdüler, uşakları kılıçtan geçirdiler. Yalnızca ben kurtuldum durumu sana bildirmek için.”

¹⁸O daha sözünü bitirmeden başka bir ulak gelip, “Oğullarınla kızların ağabeylerinin evinde yemek yiyip şarap içerken ¹⁹ansızın çölden şiddetli bir rüzgar esti” dedi, “Evin dört köşesine çarptı; ev gençlerin üzerine yıkıldı, hepsi öldü. Yalnız ben kurtuldum durumu sana bildirmek için.”

²⁰Bunun üzerine Eyüp kalktı, kaftanını yırtıp saçını sakalını kesti, yere kapanıp tapındı. ²¹Dedi ki,

“Bu dünyaya çıplak geldim, çıplak gideceğim.

RAB verdi, RAB aldı,

RAB'bin adına övgüler olsun!”

²²Bütün bu olaylara karşın Eyüp günah işlemedi ve Tanrı'yı suçlamadı.

2

Eyüp'ün İkinci Sınavı

¹Başka bir gün ilahi varlıklar RAB'bin huzuruna çıkmak için geldiklerinde Şeytan da RAB'bin huzuruna çıkmak için onlarla gelmişti. ²RAB Şeytan'a, “Nereden geliyorsun?” dedi.

Şeytan, “Dünyada gezip dolaşmaktan” diye yanıtladı.

³RAB, “Kulum Eyüp'e bakıp da düşündün mü?” dedi, “Çünkü dünyada onun gibisi yoktur. Kusursuz, doğru bir adamdır. Tanrı'dan korkar, kötülükten kaçınır. Senin kışkırtmaların sonucunda onu boş yere yıkıma uğrattım, ama o doğruluğunu hâlâ sürdürüyor.”

⁴“Cana can!” diye yanıtladı Şeytan, “İnsan canı için her şeyini verir. ⁵Elini uzat da, onun etine, kemiğine dokun, yüzüne karşı sövecektir.”

⁶RAB, “Peki” dedi, “Onu senin eline bırakıyorum. Yalnız canına dokunma.”

⁷Böylece Şeytan RAB'bin huzurundan ayrıldı. Eyüp'ün bedeninde tepeden tırnağa kadar kötü çıbanlar çıkardı. ⁸Eyüp çıbanlarını kaşımak için bir çömlek parçası aldı. Kül içinde oturuyordu.

⁹Karısı, “Hâlâ doğruluğunu sürdürüyor musun?” dedi, “Tanrı'ya söv de öl bari!”

¹⁰Eyüp, “Aptal kadınlar gibi konuşuyorsun” diye karşılık verdi, “Nasıl olur? Tanrı'dan gelen iyiliği kabul edelim de kötülüğü kabul etmeyelim mi?”

Bütün bu olaylara karşın Eyüp'ün ağzından günah sayılabilecek bir söz çıkmadı.

Eyüp'ün Üç Arkadaşı

¹¹Eyüp'ün üç dostu –Temanlı Elifaz, Şuahlı Bildat, Naamalı Sofar– Eyüp'ün başına gelen bunca kötülüğü duyunca kalkıp bir araya geldiler. Acısını paylaşmak, onu avutmak için yanına gitmek üzere anlaştılar. ¹²Uzaktan onu tanıyamadılar; yüksek sesle ağlayıp kaftanlarını yırtarak başlarına toprak saçtılar. ¹³Yedi gün yedi gece onunla birlikte yere oturdular. Kimse ağzını açmadı, çünkü ne denli acı çektiğini görüyorlardı.

3

Eyüp Konuşuyor

^1-2*Sonunda Eyüp ağzını açtı ve doğduğu güne lanet edip şöyle dedi:

 

 ³“Doğduğum gün yok olsun,

‘Bir oğul doğdu’ denen gece yok olsun!

 ⁴Karanlığa bürünsün o gün,

Yüce Tanrı onunla ilgilenmesin,

Üzerine ışık doğmasın.

 ⁵Karanlık ve ölüm gölgesi sahip çıksın o güne,

Bulut çöksün üzerine;

Işığını karanlık söndürsün.

 ⁶Zifiri karanlık yutsun o geceyi,

Yılın günleri arasında sayılmasın,

Aylardan hiçbirine girmesin.

 ⁷Kısır olsun o gece,

Sevinç sesi duyulmasın içinde.

 ⁸Günleri lanetleyenler,

Livyatan'ı* uyandırmaya hazır olanlar,

O günü lanetlesin.

 ⁹Akşamının yıldızları kararsın,

Boş yere aydınlığı beklesin,

Tan atışını görmesin.

 ¹⁰Çünkü sıkıntı yüzü görmemem için

Anamın rahminin kapılarını üstüme kapamadı.

 

 ¹¹“Neden doğarken ölmedim,

Rahimden çıkarken son soluğumu vermedim?

 ¹²Neden beni dizler,

Emeyim diye memeler karşıladı?

 ¹³Çünkü şimdi huzur içinde yatmış,

Uyuyup dinlenmiş olurdum;

 ¹⁴Yaptırdıkları kentler şimdi viran olan

Dünya kralları ve danışmanlarıyla birlikte,

 ¹⁵Evlerini gümüşle dolduran

Altın sahibi önderlerle birlikte.

 ¹⁶Neden düşük bir çocuk gibi,

Gün yüzü görmemiş yavrular gibi toprağa gömülmedim?

 ¹⁷Orada kötüler kargaşayı bırakır,

Yorgunlar rahat eder.

 ¹⁸Tutsaklar huzur içinde yaşar,

Angaryacının sesini duymazlar.

 ¹⁹Küçük de büyük de oradadır,

Köle efendisinden özgürdür.

 

 ²⁰“Niçin sıkıntı çekenlere ışık,

Acı içindekilere yaşam verilir?

 ^21*Oysa onlar gelmeyen ölümü özler,

Onu define arar gibi ararlar;

 ²²Mezara kavuşunca

Neşeden coşar, sevinç bulurlar.

 ²³Neden yaşam verilir nereye gideceğini bilmeyen insana,

Çevresini Tanrı'nın çitle çevirdiği kişiye?

 ²⁴Çünkü iniltim ekmekten önce geliyor,

Su gibi dökülmekte feryadım.

 ²⁵Korktuğum,

Çekindiğim başıma geldi.

 ²⁶Huzur yok, sükûnet yok, rahat yok,

Yalnız kargaşa var.”

4

Elifaz

 ¹Temanlı Elifaz şöyle yanıtladı:

 

 ²“Biri sana bir şey söylemeye çalışsa gücenir misin?

Kim konuşmadan durabilir?

 ³Evet, pek çoklarına sen ders verdin,

Zayıf elleri güçlendirdin,

 ⁴Tökezleyeni senin sözlerin ayakta tuttu,

Titreyen dizleri sen pekiştirdin.

 ⁵Ama şimdi senin başına gelince gücüne gidiyor,

Sana dokununca yılgınlığa düşüyorsun.

 ⁶Senin güvendiğin Tanrı'dan korkun değil mi,

Umudun kusursuz yaşamında değil mi?

 

 ⁷“Düşün biraz: Hangi suçsuz yok oldu,

Nerede doğrular yıkıma uğradı?

 ⁸Benim gördüğüm kadarıyla, fesat sürenler,

Kötülük tohumu ekenler ektiklerini biçiyor.

 ⁹Tanrı'nın soluğuyla yok oluyor,

Öfkesinin rüzgarıyla tükeniyorlar.

 ¹⁰Aslanın kükremesi, homurtusu kesildi,

Dişleri kırıldı genç aslanların.

 ¹¹Aslan av bulamadığı için yok oluyor,

Dişi aslanın yavruları dağılıyor.

 

 ¹²“Bir söz gizlice erişti bana,

Fısıltısı kulağıma ulaştı.

 ¹³Gece rüyaların doğurduğu düşünceler içinde,

İnsanları ağır uyku bastığı zaman,

 ¹⁴Beni dehşet ve titreme aldı,

Bütün kemiklerimi sarstı.

 ¹⁵Önümden bir ruh geçti,

Tüylerim ürperdi.

 ¹⁶Durdu, ama ne olduğunu seçemedim.

Bir suret duruyordu gözümün önünde,

Çıt çıkmazken bir ses duydum:

 ¹⁷‘Tanrı karşısında insan doğru olabilir mi?

Kendisini yaratanın karşısında temiz çıkabilir mi?

 ¹⁸Bakın, Tanrı kullarına güvenmez,

Meleklerinde hata bulur da,

 ¹⁹Çamur evlerde oturanlara,

Mayası toprak olanlara,

Güveden kolay ezilenlere mi güvenir?

 ²⁰Ömürleri sabahtan akşama varmaz,

Kimse farkına varmadan sonsuza dek yok olurlar.

 ²¹İçlerindeki çadır ipleri çekilince,

Bilgelikten yoksun olarak ölüp giderler.’

 

5

 ¹“Haydi çağır, seni yanıtlayan çıkacak mı?

Meleklerin hangisine yöneleceksin?

 ²Aptalı üzüntü öldürür,

Budalayı kıskançlık bitirir.

 ³Ben aptalın kök saldığını görünce,

Hemen yurduna lanet ettim.

 ⁴Çocukları güvenlikten uzak,

Mahkeme kapısında ezilir,

Savunan çıkmaz.

 ⁵Ürününü açlar yer,

Dikenler arasındakini bile toplarlar;

Mallarını susamışlar^a yutmak ister.

 ⁶Çünkü dert topraktan çıkmaz,

Sıkıntı yerden bitmez.

 ⁷Havaya uçuşan kıvılcımlar gibi

Sıkıntı çekmek için doğar insan.

 

 ⁸“Oysa ben Tanrı'ya yönelir,

Davamı O'na bırakırdım.

 ⁹Anlayamadığımız büyük işler,

Sayısız şaşılası işler yapan O'dur.

 ¹⁰Yeryüzüne yağmur yağdırır,

Tarlalara sular gönderir.

 ¹¹Düşkünleri yükseltir,

Yaslıları esenliğe çıkarır.

 ¹²Kurnazların oyununu bozar,

Düzenlerini gerçekleştiremesinler diye.

 ^13*Bilgeleri kurnazlıklarında yakalar,

Düzenbazların oyunu son bulur.

 ¹⁴Gündüz karanlığa toslar,

Öğlen, geceymiş gibi el yordamıyla ararlar.

 ¹⁵Yoksulu onların kılıç gibi ağzından

Ve güçlünün elinden O kurtarır.

 ¹⁶Yoksul umutlanır,

Haksızlık ağzını kapar.

 

 ^17*“İşte, ne mutlu Tanrı'nın eğittiği insana!

Bu yüzden Her Şeye Gücü Yeten'in yola getirişini küçümseme.

 ¹⁸Çünkü O hem yaralar hem sarar,

O incitir, ama elleri sağaltır.

 ¹⁹Altı kez sıkıntıya düşsen seni kurtarır,

Yedinci kez de sana zarar vermez.

 ²⁰Kıtlıkta ölümden,

Savaşta kılıçtan seni O koruyacak.

 ²¹Kamçılayan dillerden uzak kalacak,

Yıkım gelince korkmayacaksın.

 ²²Yıkıma, açlığa gülüp geçecek,

Yabanıl hayvanlardan ürkmeyeceksin.

 ²³Çünkü tarladaki taşlarla anlaşacaksın,

Yabanıl hayvanlar seninle barışacak.

 ²⁴Çadırının güvenlik içinde olduğunu bilecek,

Yurdunu yoklayınca eksik bulmayacaksın.

 ²⁵Çocuklarının çoğalacağını bileceksin,

Soyun ot gibi bitecek.

 ²⁶Zamanında toplanan demetler gibi,

Mezara dinç gireceksin.

 

 ²⁷“İşte araştırdık, doğrudur,

Onun için bunu dinle ve belle.”

6

Eyüp

 ¹Eyüp şöyle yanıtladı:

 

 ²“Keşke üzüntüm tartılabilse,

Acım teraziye konabilseydi!

 ³Denizlerin kumundan ağır gelirdi,

Bu yüzden abuk sabuk konuştum.

 ⁴Çünkü Her Şeye Gücü Yeten'in okları içimde,

Ruhum onların zehirini içiyor,

Tanrı'nın dehşetleri karşıma dizildi.

 ⁵Otu olan yaban eşeği anırır mı,

Yemi olan öküz böğürür mü?

 ⁶Tatsız bir şey tuzsuz yenir mi,

Yumurta akında tat bulunur mu?

 ⁷Böyle yiyeceklere dokunmak istemiyorum,

Beni hasta ediyorlar.

 

 ⁸“Keşke dileğim yerine gelse,

Tanrı özlediğimi bana verse!

 ⁹Kerem edip beni ezse,

Elini çabuk tutup yaşam bağımı kesse!

 ¹⁰Yine avunur,

Amansız derdime karşın sevinirdim,

Çünkü Kutsal Olan'ın sözlerini yadsımadım.

 ¹¹Gücüm nedir ki, bekleyeyim?

Sonum nedir ki, sabredeyim?

 ¹²Taş kadar güçlü müyüm,

Etim tunçtan* mı?

 ¹³Çaresiz kalınca

Kendimi kurtaracak gücüm mü olur?

 

 ¹⁴“Kederli insana dost sevgisi gerekir,

Her Şeye Gücü Yeten'den korkmaktan vazgeçse bile.

 ¹⁵Kardeşlerim kuru bir dere gibi beni aldattı;

Hani gürül gürül akan dereler vardır,

 ¹⁶Eriyen buzlarla taşan,

Kar sularıyla beslenen,

 ¹⁷Ama kurak mevsimde akmayan,

Sıcakta yataklarında tükenen dereler...

İşte öyle aldattılar beni.

 ^18-19O dereler için kervanlar yolundan sapar,

Çöle çıkıp yok olurlar.

Tema'nın kervanları su arar,

Saba'dan gelen yolcular umutla bakar.

 ²⁰Ama oraya varınca umut bağladıkları için utanır,

Hayal kırıklığına uğrarlar.

 ²¹Artık siz de bir hiç oldunuz,

Dehşete kapılıp korkuyorsunuz.

 ^22-23‘Benim için bir şey verin’

Ya da, ‘Rüşvet verip

Beni düşmanın elinden kurtarın,

Acımasızların elinden alın’ dedim mi?

 

 ²⁴“Bana öğretin, susayım,

Yanlışımı gösterin.

 ²⁵Doğru söz acıdır!

Ama tartışmalarınız neyi kanıtlıyor?

 ²⁶Sözlerimi düzeltmek mi istiyorsunuz?

Çaresizin sözlerini boş laf mı sayıyorsunuz?

 ²⁷Öksüzün üzerine kura çeker,

Arkadaşınızın üzerine pazarlık ederdiniz.

 

 ²⁸“Şimdi lütfedip bana bakın,

Yüzünüze karşı yalan söyleyecek değilim ya.

 ²⁹Bırakın artık, haksızlık etmeyin,

Bir daha düşünün, davamda haklıyım.

 ³⁰Ağzımdan haksız bir söz çıkıyor mu,

Damağım kötü niyeti ayırt edemiyor mu?

 

7

 ¹“Yeryüzünde insan yaşamı savaşı andırmıyor mu,

Günleri gündelikçinin günlerinden farklı mı?

 ²Gölgeyi özleyen köle,

Ücretini bekleyen gündelikçi gibi,

 ³Miras olarak bana boş aylar verildi,

Payıma sıkıntılı geceler düştü.

 ⁴Yatarken, ‘Ne zaman kalkacağım’ diye düşünüyorum,

Ama gece uzadıkça uzuyor,

Gün doğana dek dönüp duruyorum.

 ⁵Bedenimi kurt, kabuk kaplamış,

Çatlayan derimden irin akıyor.

 

 ⁶“Günlerim dokumacının mekiğinden hızlı,

Umutsuz tükenmekte.

 ⁷Ey Tanrı, yaşamımın bir soluk olduğunu anımsa,

Gözüm bir daha mutluluk yüzü görmeyecek.

 ⁸Şu anda bana bakan gözler bir daha beni görmeyecek,

Senin gözlerin üzerimde olacak,

Ama ben yok olacağım.

 ⁹Bir bulutun dağılıp gitmesi gibi,

Ölüler diyarına inen bir daha çıkmaz.

 ¹⁰Bir daha evine dönmez,

Bulunduğu yer artık onu tanımaz.

 

 ¹¹“Bu yüzden sessiz kalmayacak,

İçimdeki sıkıntıyı dile getireceğim;

Canımın acısıyla yakınacağım.

 ¹²Ben deniz ya da deniz canavarı mıyım ki,

Başıma bekçi koydun?

 ¹³Yatağım beni rahatlatır,

Döşeğim acılarımı dindirir diye düşündüğümde,

 ¹⁴Beni düşlerle korkutuyor,

Görümlerle yıldırıyorsun.

 ¹⁵Öyle ki, boğulmayı,

Ölmeyi şu yaşama yeğliyorum.

 ¹⁶Yaşamımdan tiksiniyor,

Sonsuza dek yaşamak istemiyorum;

Çek elini benden, çünkü günlerimin anlamı kalmadı.

 

 ^17*“İnsan ne ki, onu büyütesin,

Üzerinde kafa yorasın,

 ¹⁸Her sabah onu yoklayasın,

Her an onu sınayasın?

 ¹⁹Gözünü üzerimden hiç ayırmayacak mısın,

Tükürüğümü yutacak kadar bile beni rahat bırakmayacak mısın?

 ²⁰Günah işledimse, ne yaptım sana,

Ey insan gözcüsü?

Niçin beni kendine hedef seçtin?

Sana yük mü oldum?

 ²¹Niçin isyanımı bağışlamaz,

Suçumu affetmezsin?

Çünkü yakında toprağa gireceğim,

Beni çok arayacaksın, ama ben artık olmayacağım.”

8

Bildat

 ¹Şuahlı Bildat şöyle yanıtladı:

 

 ²“Ne zamana dek böyle konuşacaksın?

Sözlerin sert rüzgar gibi.

 ³Tanrı adaleti saptırır mı,

Her Şeye Gücü Yeten doğru olanı çarpıtır mı?

 ⁴Oğulların ona karşı günah işlediyse,

İsyanlarının cezasını vermiştir.

 ⁵Ama sen gayretle Tanrı'yı arar,

Her Şeye Gücü Yeten'e yalvarırsan,

 ⁶Temiz ve doğruysan,

O şimdi bile senin için kolları sıvayıp

Seni hak ettiğin yere geri getirecektir.

 ⁷Başlangıcın küçük olsa da,

Sonun büyük olacak.

 

 ⁸“Lütfen, önceki kuşaklara sor,

Atalarının neler öğrendiğini iyice araştır.

 ⁹Çünkü biz daha dün doğduk, bir şey bilmeyiz,

Yeryüzündeki günlerimiz sadece bir gölge.

 ¹⁰Onlar sana anlatıp öğretmeyecek,

İçlerindeki sözleri dile getirmeyecek mi?

 

 ¹¹“Bataklık olmayan yerde kamış biter mi?

Susuz yerde saz büyür mü?

 ¹²Henüz yeşilken, kesilmeden,

Otlardan önce kururlar.

 ¹³Tanrı'yı unutan herkesin sonu böyledir,

Tanrısız insanın umudu böyle yok olur.

 ¹⁴Onun güvendiği şey kırılır,

Dayanağı ise bir örümcek ağıdır.

 ¹⁵Örümcek ağına yaslanır, ama ağ çöker,

Ona tutunur, ama ağ taşımaz.

 ¹⁶Tanrısızlar güneşte iyi sulanmış bitkiyi andırır,

Dalları bahçenin üzerinden aşar;

 ¹⁷Kökleri taş yığınına sarılır,

Çakılların arasında yer aranır.

 ¹⁸Ama yerinden sökülürse,

Yeri, ‘Seni hiç görmedim’ diyerek onu yadsır.

 ¹⁹İşte sevinci böyle son bulur,

Yerinde başka bitkiler biter.

 

 ²⁰“Tanrı kusursuz insanı reddetmez,

Kötülük edenlerin elinden tutmaz.

 ²¹O senin ağzını yine gülüşle,

Dudaklarını sevinç haykırışıyla dolduracaktır.

 ²²Düşmanlarını utanç kaplayacak,

Kötülerin çadırı yok olacaktır.”

9

Eyüp

 ¹Eyüp şöyle yanıtladı:

 

 ²“Biliyorum, gerçekten öyledir,

Ama Tanrı'nın önünde insan nasıl haklı çıkabilir?

 ³Biri O'nunla tartışmak istese,

Binde bir bile O'na yanıt veremez.

 ⁴O'nun bilgisi derin, gücü eşsizdir,

Kim O'na direndi de ayakta kaldı?

 ⁵O dağları yerinden oynatır da,

Dağlar farkına varmaz,

Öfkeyle altüst eder onları.

 ⁶Dünyayı yerinden oynatır,

Direklerini titretir.

 ⁷Güneşe buyruk verir, doğmaz güneş,

Yıldızları mühürler.

 ⁸O'dur tek başına gökleri geren,

Denizin dalgaları üzerinde yürüyen.

 ^9*Büyük Ayı'yı, Oryon'u, Ülker'i,

Güney takımyıldızlarını yaratan O'dur.

 ¹⁰Anlayamadığımız büyük işler,

Sayısız şaşılası işler yapan O'dur.

 ¹¹İşte, yanımdan geçer, O'nu göremem,

Geçip gider, farkına bile varmam.

 ¹²Evet, O avını kaparsa, kim O'nu durdurabilir?

Kim O'na, ‘Ne yapıyorsun’ diyebilir?

 ¹³Tanrı öfkesini dizginlemez,

Rahav'ın^b yardımcıları bile

O'nun ayağına kapanır.

 

 ¹⁴“Nerde kaldı ki, ben O'na yanıt vereyim,

O'nunla tartışmak için söz bulayım?

 ¹⁵Haklı olsam da O'na yanıt veremez,

Merhamet etmesi için yargıcıma yalvarırdım ancak.

 ¹⁶O'nu çağırsam, O da bana yanıt verseydi,

Yine de inanmazdım sesime kulak verdiğine.

 ¹⁷O beni kasırgayla eziyor,

Nedensiz yaralarımı çoğaltıyor.

 ¹⁸Soluk almama izin vermiyor,

Ancak beni acıya doyuruyor.

 ¹⁹Sorun güç sorunuysa, O güçlüdür!

Adalet sorunuysa, kim O'nu mahkemeye çağırabilir?

 ²⁰Suçsuz olsam ağzım beni suçlar,

Kusursuz olsam beni suçlu çıkarır.

 

 ²¹“Kusursuz olsam da kendime aldırdığım yok,

Yaşamımı hor görüyorum.

 ²²Hepsi bir, bu yüzden diyorum ki,

‘O suçluyu da suçsuzu da yok ediyor.’

 ²³Kırbaç ansızın ölüm saçınca,

O suçsuzların sıkıntısıyla eğlenir.

 ²⁴Dünya kötülerin eline verilmiş,

Yargıçların gözünü kapayan O'dur.

O değilse, kimdir?

 

 ²⁵“Günlerim koşucudan çabuk,

İyilik görmeden geçmekte.

 ²⁶Kamış sandal gibi kayıp gidiyor,

Avının üstüne süzülen kartal gibi.

 ²⁷‘Acılarımı unutayım,

Üzgün çehremi değiştirip gülümseyeyim’ desem,

 ²⁸Bütün dertlerimden yılarım,

Çünkü beni suçsuz saymayacağını biliyorum.

 ²⁹Madem suçlanacağım,

Neden boş yere uğraşayım?

 ³⁰Sabun otuyla yıkansam,

Ellerimi kül suyuyla temizlesem,

 ³¹Beni yine pisliğe batırırsın,

Giysilerim bile benden tiksinir.

 ³²O benim gibi bir insan değil ki,

O'na yanıt vereyim,

Birlikte mahkemeye gideyim.

 ³³Keşke aramızda bir hakem olsa da,

Elini ikimizin üstüne koysa!

 ³⁴Tanrı sopasını üzerimden kaldırsın,

Dehşeti beni yıldırmasın.

 ³⁵O zaman konuşur, O'ndan korkmazdım,

Ama bu durumda bir şey yapamam.

 

10

 ¹“Yaşamımdan usandım,

Özgürce yakınacak,

İçimdeki acıyla konuşacağım.

 ²Tanrı'ya: Beni suçlama diyeceğim,

Ama söyle, niçin benimle çekişiyorsun.

 ³Hoşuna mı gidiyor gaddarlık etmek,

Kendi ellerinin emeğini reddedip

Kötülerin tasarılarını onaylamak?

 ⁴Sende insan gözü mü var?

İnsanın gördüğü gibi mi görüyorsun?

 ⁵Günlerin ölümlü birinin günleri gibi,

Yılların insanın yılları gibi mi ki,

 ⁶Suçumu arıyor,

Günahımı araştırıyorsun?

 ⁷Kötü olmadığımı,

Senin elinden beni kimsenin kurtaramayacağını biliyorsun.

 

 ⁸“Senin ellerin bana biçim verdi, beni yarattı,

Şimdi dönüp beni yok mu edeceksin?

 ⁹Lütfen anımsa, balçık gibi bana sen biçim verdin,

Beni yine toprağa mı döndüreceksin?

 ¹⁰Beni süt gibi dökmedin mi,

Peynir gibi katılaştırmadın mı?

 ¹¹Bana et ve deri giydirdin,

Beni kemiklerle, sinirlerle ördün.

 ¹²Bana yaşam verdin, sevgi gösterdin,

İlgin ruhumu korudu.

 

 ¹³“Ama bunları yüreğinde gizledin,

Biliyorum aklındakini:

 ¹⁴Günah işleseydim, beni gözlerdin,

Suçumu cezasız bırakmazdın.

 ¹⁵Suçluysam, vay başıma!

Suçsuzken bile başımı kaldıramıyorum,

Çünkü utanç doluyum, çaresizim.

 ¹⁶Başımı kaldırsam, aslan gibi beni avlar,

Şaşılası gücünü yine gösterirsin üstümde.

 ¹⁷Bana karşı yeni tanıklar çıkarır,

Öfkeni artırırsın.

Orduların dalga dalga üzerime geliyor.

 

 ¹⁸“Niçin doğmama izin verdin?

Keşke ölseydim, hiçbir göz beni görmeden!

 ¹⁹Hiç var olmamış olurdum,

Rahimden mezara taşınırdım.

 ²⁰Birkaç günlük ömrüm kalmadı mı?

Beni rahat bırak da biraz yüzüm gülsün;

 ²¹Dönüşü olmayan yere gitmeden önce,

Karanlık ve ölüm gölgesi diyarına,

 ²²Zifiri karanlık diyarına,

Ölüm gölgesi, kargaşa diyarına,

Aydınlığın karanlığı andırdığı yere.”

11

Sofar

 ¹Naamalı Sofar şöyle yanıtladı:

 

 ²“Bunca söz yanıtsız mı kalsın?

Çok konuşan haklı mı sayılsın?

 ³Saçmalıkların karşısında sussun mu insanlar?

Sen alay edince kimse seni utandırmasın mı?

 ⁴Tanrı'ya, ‘İnancım arıdır’ diyorsun,

‘Senin gözünde temizim.’

 ⁵Ama keşke Tanrı konuşsa,

Sana karşı ağzını açsa da,

 ⁶Bilgeliğin sırlarını bildirse!

Çünkü bilgelik çok yönlüdür.

Bil ki, Tanrı günahlarından bazılarını unuttu bile.

 

 ⁷“Tanrı'nın derin sırlarını anlayabilir misin?

Her Şeye Gücü Yeten'in sınırlarına ulaşabilir misin?

 ⁸Onlar gökler kadar yüksektir, ne yapabilirsin?

Ölüler diyarından derindir, nasıl anlayabilirsin?

 ⁹Ölçüleri yeryüzünden uzun,

Denizden geniştir.

 

 ¹⁰“Gelip seni hapsetse, mahkemeye çağırsa,

Kim O'na engel olabilir?

 ¹¹Çünkü O yalancıları tanır,

Kötülüğü görür de dikkate almaz mı?

 ¹²Ne zaman yaban eşeği insan doğurursa,

Aptal da o zaman sağduyulu olur.

 

 ¹³“O'na yüreğini adar,

Ellerini açarsan,

 ¹⁴İşlediğin günahı kendinden uzaklaştırır,

Çadırında haksızlığa yer vermezsen,

 ¹⁵Utanmadan başını kaldırır,

Sağlam ve korkusuz olabilirsin.

 ¹⁶Sıkıntılarını unutur,

Akıp gitmiş sular gibi anarsın onları.

 ¹⁷Yaşamın öğlen güneşinden daha parlak olur,

Karanlık sabaha döner.

 ¹⁸Güven duyarsın, çünkü umudun olur,

Çevrene bakıp güvenlik içinde yatarsın.

 ¹⁹Uzanırsın, korkutan olmaz,

Birçokları senden lütuf diler.

 ²⁰Ama kötülerin gözlerinin feri sönecek,

Kaçacak yer bulamayacaklar,

Tek umutları son soluklarını vermek olacak.”

12

Eyüp

 ¹Eyüp şöyle yanıtladı:

 

 ²“Kendinizi bir şey sandığınız belli,

Ama bilgelik de sizinle birlikte ölecek!

 ³Sizin kadar benim de aklım var,

Sizden aşağı kalmam.

Kim bilmez bunları?

 

 ⁴“Gülünç oldum dostlarıma,

Ben ki, Tanrı'ya yakarırdım, yanıtlardı beni.

Doğru ve kusursuz adam gülünç oldu.

 ⁵Kaygısızlar felaketi küçümser,

Ayağı kayanı umursamaz.

 ⁶Soyguncuların çadırlarında rahatlık var,

Tanrı'yı gazaba getirenler güvenlik içinde,

Tanrı'ya değil, kendi bileklerine güveniyorlar.

 

 ⁷“Ama şimdi sor hayvanlara, sana öğretsinler,

Gökte uçan kuşlara sor, sana anlatsınlar,

 ⁸Toprağa söyle, sana öğretsin,

Denizdeki balıklara sor, sana bilgi versinler.

 ⁹Hangisi bilmez

Bunu RAB'bin yaptığını?

 ¹⁰Her yaratığın canı,

Bütün insanlığın soluğu O'nun elindedir.

 ¹¹Damağın yemeği tattığı gibi

Kulak da sözleri denemez mi?

 ¹²Bilgelik yaşlılarda,

Akıl uzun yaşamdadır.

 

 ¹³“Bilgelik ve güç Tanrı'ya özgüdür,

O'ndadır öğüt ve akıl.

 ¹⁴O'nun yıktığı onarılamaz,

O'nun hapsettiği kişi özgür olamaz.

 ¹⁵Suları tutarsa, kuraklık olur,

Salıverirse dünyayı sel götürür.

 ¹⁶Güç ve zafer O'na aittir,

Aldanan da aldatan da O'nundur.

 ¹⁷Danışmanları çaresiz kılar,

Yargıçları çıldırtır.

 ¹⁸Kralların bağladığı bağı çözer,

Bellerine kuşak bağlar.

 ¹⁹Kâhinleri* çaresiz kılar,

Koltuklarında yıllananları devirir.

 ²⁰Güvenilir danışmanları susturur,

Yaşlıların aklını alır.

 ^21*Rezalet saçar soylular üzerine,

Güçlülerin kuşağını gevşetir.

 ²²Karanlıkların derin sırlarını açar,

Ölüm gölgesini aydınlığa çıkarır.

 ²³Ulusları büyütür, ulusları yok eder,

Ulusları genişletir, ulusları sürgün eder.

 ²⁴Dünya önderlerinin aklını başından alır,

Yolu izi belirsiz bir çölde dolaştırır onları.

 ²⁵Karanlıkta el yordamıyla yürür, ışık yüzü görmezler;

Sarhoş gibi dolaştırır onları.

 

13

 ¹“İşte, gözlerim her şeyi gördü,

Kulağım duydu, anladı.

 ²Sizin bildiğinizi ben de biliyorum,

Sizden aşağı kalmam.

 ³Ama ben Her Şeye Gücü Yeten'le konuşmak,

Davamı Tanrı'yla tartışmak istiyorum.

 ⁴Sizlerse yalan düzüyorsunuz,

Hepiniz değersiz hekimlersiniz.

 ⁵Keşke büsbütün sussanız!

Sizin için bilgelik olurdu bu.

 ⁶Şimdi davamı dinleyin,

Yakınmama kulak verin.

 ⁷Tanrı adına haksızlık mı edeceksiniz?

O'nun adına yalan mı söyleyeceksiniz?

 ⁸O'nun tarafını mı tutacaksınız?

Tanrı'nın davasını mı savunacaksınız?

 ⁹Sizi sorguya çekerse, iyi mi olur?

İnsanları aldattığınız gibi O'nu da mı aldatacaksınız?

 ¹⁰Gizlice O'nun tarafını tutarsanız,

Kuşkusuz sizi azarlar.

 ¹¹O'nun görkemi sizi yıldırmaz mı?

Dehşeti üzerinize düşmez mi?

 ¹²Anlattıklarınız kül kadar değersizdir,

Savunduklarınızsa çamurdan farksız.

 

 ¹³“Susun, bırakın ben konuşayım,

Başıma ne gelirse gelsin.

 ¹⁴Hayatım tehlikeye girecekse girsin,

Canım zora düşecekse düşsün.

 ¹⁵Beni öldürecek, umudum kalmadı^c,

Hiç olmazsa yürüdüğüm yolun doğruluğunu yüzüne karşı savunayım.

 ¹⁶Aslında bu benim kurtuluşum olacak,

Çünkü tanrısız bir adam O'nun karşısına çıkamaz.

 ¹⁷Sözlerimi iyi dinleyin,

Kulaklarınızdan çıkmasın söyleyeceklerim.

 ¹⁸İşte davamı hazırladım,

Haklı çıkacağımı biliyorum.

 ¹⁹Kim suçlayacak beni?

Biri varsa susar, son soluğumu veririm.

 

 ²⁰“Yalnız şu iki şeyi lütfet, Tanrım,

O zaman kendimi senden gizlemeyeceğim:

 ²¹Elini üstümden çek

Ve dehşetinle beni yıldırma.

 ²²Sonra beni çağır, yanıtlayayım,

Ya da bırak ben konuşayım, sen yanıtla.

 ²³Suçlarım, günahlarım ne kadar?

Bana suçumu, günahımı göster.

 ²⁴Niçin yüzünü gizliyorsun,

Beni düşman^ç gibi görüyorsun?

 ²⁵Rüzgarın sürüklediği yaprağa dönmüşüm,

Beni mi korkutacaksın?

Kuru samanı mı kovalayacaksın?

 ²⁶Çünkü hakkımda acı şeyler yazıyor,

Gençliğimde işlediğim günahları bana miras veriyorsun.

 ²⁷Ayaklarımı tomruğa vuruyor,

Yollarımı gözetliyor,

İzimi sürüyorsun.

 

 ²⁸“Oysa insan telef olmuş, çürük bir şey,

Güve yemiş giysi gibidir.

 

14

 ¹“İnsanı kadın doğurur,

Günleri sayılı ve sıkıntı doludur.

 ²Çiçek gibi açıp solar,

Gölge gibi gelip geçer.

 ³Gözlerini böyle birine mi dikiyorsun,

Yargılamak için önüne çağırıyorsun?

 ⁴Kim temizi kirliden çıkarabilir?

Hiç kimse!

 ⁵Madem insanın günleri belirlenmiş,

Aylarının sayısı saptanmış,

Sınır koymuşsun, öteye geçemez;

 ⁶Gözünü ondan ayır da,

Çalışma saatini dolduran gündelikçi gibi rahat etsin.

 

 ⁷“Oysa bir ağaç için umut vardır,

Kesilse, yeniden sürgün verir,

Eksilmez filizleri.

 ⁸Kökü yerde kocasa,

Kütüğü toprakta ölse bile,

 ⁹Su kokusu alır almaz filizlenir,

Bir fidan gibi dal budak salar.

 ¹⁰İnsan ise ölüp yok olur,

Son soluğunu verir ve her şey biter.

 ¹¹Suyu akıp giden göl

Ya da kuruyan ırmak nasıl çöle dönerse,

 ¹²İnsan da öyle, yatar, bir daha kalkmaz,

Gökler yok oluncaya dek uyanmaz,

Uyandırılmaz.

 

 ¹³“Keşke beni ölüler diyarına gizlesen,

Öfken geçinceye dek saklasan,

Bana bir süre versen de, beni sonra anımsasan.

 ¹⁴İnsan ölür de dirilir mi?

Başka biri nöbetimi devralıncaya dek

Savaş boyunca umutla beklerdim.

 ¹⁵Sen çağırırdın, ben yanıtlardım,

Ellerinle yaptığın yaratığı özlerdin.

 ¹⁶O zaman adımlarımı sayar,

Günahımın hesabını tutmazdın.

 ¹⁷İsyanımı torbaya koyup mühürler,

Suçumu örterdin.

 

 ¹⁸“Ama dağın yıkılıp çöktüğü,

Kayanın yerinden taşındığı,

 ¹⁹Suyun taşı aşındırdığı,

Selin toprağı sürükleyip götürdüğü gibi,

İnsanın umudunu yok ediyorsun.

 ²⁰Onu hep yenersin, yok olup gider,

Çehresini değiştirir, uzağa gönderirsin.

 ²¹Oğulları saygı görür, onun haberi olmaz,

Aşağılanırlar, anlamaz.

 ²²Ancak kendi canının acısını duyar,

Yalnız kendisi için yas tutar.”

15

Elifaz

 ¹Temanlı Elifaz şöyle yanıtladı:

 

 ²“Bilge kişi boş sözlerle yanıtlar mı,

Karnını doğu rüzgarıyla doldurur mu?

 ³Boş sözlerle tartışır,

Yararsız söylevler verir mi?

 ⁴Tanrı korkusunu bile ortadan kaldırıyor,

Tanrı'nın huzurunda düşünmeyi engelliyorsun.

 ⁵Çünkü suçun ağzını kışkırtıyor,

Hilekârların diliyle konuşuyorsun.

 ⁶Kendi ağzın seni suçluyor, ben değil,

Dudakların sana karşı tanıklık ediyor.

 

 ⁷“İlk doğan insan sen misin?

Yoksa dağlardan önce mi var oldun?

 ⁸Tanrı'nın sırrını mı dinledin de,

Yalnız kendini bilge görüyorsun?

 ⁹Senin bildiğin ne ki, biz bilmeyelim?

Senin anladığın ne ki, bizde olmasın?

 ¹⁰Bizde ak saçlı da yaşlı da var,

Babandan bile yaşlı.

 ¹¹Az mı geliyor Tanrı'nın avutması sana,

Söylediği yumuşak sözler?

 ¹²Niçin yüreğin seni sürüklüyor,

Gözlerin parıldıyor,

 ¹³Tanrı'ya öfkeni gösteriyorsun,

Ağzından böyle sözler dökülüyor?

 

 ¹⁴“İnsan gerçekten temiz olabilir mi?

Kadından doğan biri doğru olabilir mi?

 ¹⁵Tanrı meleklerine güvenmiyorsa,

Gökler bile O'nun gözünde temiz değilse,

 ¹⁶Haksızlığı su gibi içen

İğrenç, bozuk insana mı güvenecek?

 

 ¹⁷“Dinle beni, sana açıklayayım,

Gördüğümü anlatayım,

 ¹⁸Bilgelerin atalarından öğrenip bildirdiği,

Gizlemediği gerçekleri;

 ¹⁹O atalar ki, ülke yalnız onlara verilmişti,

Aralarına henüz yabancı girmemişti.

 ²⁰Kötü insan yaşamı boyunca kıvranır,

Zorbaya ayrılan yıllar sayılıdır.

 ²¹Dehşet sesleri kulağından eksilmez,

Esenlik içindeyken soyguncunun saldırısına uğrar.

 ²²Karanlıktan kurtulabileceğine inanmaz,

Kılıç onu gözler.

 ²³‘Nerede?’ diyerek ekmek ardınca dolaşır,

Karanlık günün yanıbaşında olduğunu bilir.

 ²⁴Acı ve sıkıntı onu yıldırır,

Savaşa hazır bir kral gibi onu yener.

 ²⁵Çünkü Tanrı'ya el kaldırmış,

Her Şeye Gücü Yeten'e meydan okumuş,

 ²⁶Kalın, yumrulu kalkanıyla

O'na inatla saldırmıştı.

 

 ²⁷“Yüzü semirdiği,

Göbeği yağ bağladığı halde,

 ²⁸Yıkılmış kentlerde,

Taş yığınına dönmüş oturulmaz evlerde oturacak,

 ²⁹Zengin olmayacak, serveti tükenecek,

Malları ülkeye yayılmayacaktır.

 ³⁰Karanlıktan kaçamayacak,

Filizlerini alev kurutacak,

Tanrı'nın ağzından çıkan solukla yok olacaktır.

 ³¹Boş şeye güvenerek kendini aldatmasın,

Çünkü ödülü de boş olacaktır.

 ³²Gününden önce işi tamamlanacak,

Dalı yeşermeyecektir.

 ³³Asma gibi koruğunu dökecek,

Zeytin ağacı gibi çiçeğini dağıtacaktır.

 ³⁴Çünkü tanrısızlar sürüsü kısır olur,

Rüşvetçilerin çadırlarını ateş yakıp yok eder.

 ^35*Fesada gebe kalıp kötülük doğururlar,

İçleri yalan doludur.”

16

Eyüp

 ¹Eyüp şöyle yanıtladı:

 

 ²“Buna benzer çok şey duydum,

Oysa siz avutmuyor, sıkıntı veriyorsunuz.

 ³Boş sözleriniz hiç sona ermeyecek mi?

Nedir derdiniz, boyuna karşılık veriyorsunuz?

 ⁴Yerimde siz olsaydınız,

Ben de sizin gibi konuşabilirdim;

Size karşı güzel sözler dizer,

Başımı sallayabilirdim.

 ⁵Ağzımdan çıkan sözlerle yüreklendirir,

Dudaklarımdan dökülen avutucu sözlerle yatıştırırdım sizi.

 

 ⁶“Konuşsam bile acım dinmez,

Sussam ne değişir?

 ⁷Ey Tanrı, beni tükettin,

Bütün ev halkımı dağıttın.

 ⁸Beni sıkıp buruşturdun, bana karşı tanık oldu bu;

Zayıflığım kalkmış tanıklık ediyor bana karşı.

 ⁹Tanrı öfkeyle saldırıp parçalıyor beni,

Dişlerini gıcırdatıyor bana,

Düşmanım gözlerini üzerime dikiyor.

 ¹⁰İnsanlar bana dudak büküyor,

Aşağılayarak tokat atıyor,

Birleşiyorlar bana karşı.

 ¹¹Tanrı haksızlara teslim ediyor beni,

Kötülerin kucağına atıyor.

 ¹²Ben rahat yaşıyordum, ama Tanrı paraladı beni,

Boynumdan tutup yere çaldı.

Beni hedef yaptı kendine.

 ¹³Okçuları beni kuşatıyor,

Acımadan böbreklerimi deşiyor,

Ödümü yerlere döküyor.

 ¹⁴Bedenimde gedik üstüne gedik açıyor,

Dev gibi üzerime saldırıyor.

 

 ¹⁵“Giymek için çul diktim,

Gururumu ayak altına aldım.

 ¹⁶Ağlamaktan yüzüm kızardı,

Gözlerimin altı morardı.

 ¹⁷Yine de ellerim şiddetten uzak,

Duam içtendir.

 

 ¹⁸“Ey toprak, kanımı örtme,

Feryadım asla dinmesin.

 ¹⁹Daha şimdiden tanığım göklerde,

Beni savunan yücelerdedir.

 ²⁰Dostlarım benimle eğleniyor,

Gözlerim Tanrı'ya yaş döküyor;

 ²¹Tanrı kendisiyle insan arasında

İnsanoğluyla komşusu arasında hak arasın diye.

 

 ²²“Çünkü birkaç yıl sonra,

Dönüşü olmayan yolculuğa çıkacağım.

 

17

 ¹“Yaşama gücüm tükendi, günlerim kısaldı,

Mezar gözlüyor beni.

 ²Çevremi alaycılar kuşatmış,

Gözümü onların aşağılamasıyla açıp kapıyorum.

 

 ³“Ey Tanrı, kefilim ol kendine karşı,

Başka kim var bana güvence verecek?

 ⁴Çünkü onların aklını anlayışa kapadın,

Bu yüzden onları zafere kavuşturmayacaksın.

 ⁵Para için dostlarını satan adamın

Çocuklarının gözünün feri söner.

 

 ⁶“Tanrı beni insanların diline düşürdü,

Yüzüme tükürmekteler.

 ⁷Kederden gözümün feri söndü,

Kollarım bacaklarım çırpı gibi.

 ⁸Dürüst insanlar buna şaşıyor,

Suçsuzlar tanrısızlara saldırıyor.

 ⁹Doğrular kendi yolunu tutuyor,

Elleri temiz olanlar gittikçe güçleniyor.

 

 ¹⁰“Ama siz, hepiniz gelin yine deneyin!

Aranızda bir bilge bulamayacağım.

 ¹¹Günlerim geçti, tasarılarım,

Dileklerim suya düştü.

 ¹²Bu insanlar geceyi gündüze çeviriyorlar,

Karanlığa ‘Işık yakındır’ diyorlar.

 ¹³Ölüler diyarını evim diye gözlüyorsam,

Yatağımı karanlığa seriyorsam,

 ¹⁴Çukura ‘Babam’,

Kurda ‘Annem, kızkardeşim’ diyorsam,

 ¹⁵Umudum nerede?

Kim benim için umut görebilir?

 ¹⁶Umut benimle ölüler diyarına mı inecek?

Toprağa birlikte mi gireceğiz?”

18

Bildat

 ¹Şuahlı Bildat şöyle yanıtladı:

 

 ²“Ne zaman bitecek bu sözler?

Biraz anlayışlı olun da konuşalım.

 ³Niçin hayvan yerine konuyoruz,

Gözünüzde aptal sayılıyoruz?

 ⁴Sen kendini öfkenle paralıyorsun,

Senin uğruna dünyadan vaz mı geçilecek?

Kayalar yerini mi değiştirecek?

 

 ⁵“Evet, kötünün ışığı sönecek,

Ateşinin alevi parlamayacak.

 ⁶Çadırındaki ışık karanlığa dönecek,

Yanındaki kandil sönecek.

 ⁷Adımlarının gücü zayıflayacak,

Kurduğu düzene kendi düşecek.

 ⁸Ayakları onu ağa götürecek,

Kendi ayağıyla tuzağa basacak.

 ⁹Topuğu kapana girecek,

Tuzak onu kapacak.

 ¹⁰Toprağa gizlenmiş bir ilmek,

Yoluna koyulmuş bir kapan bekliyor onu.

 ¹¹Dehşet saracak onu her yandan,

Her adımında onu kovalayacak.

 ¹²Gücünü kıtlık kemirecek,

Tökezleyince, felaket yanında bitiverecek.

 ¹³Derisini hastalık yiyecek,

Kollarıyla bacaklarını ölüm yutacak.

 ¹⁴Güvenli çadırından atılacak,

Dehşet kralının önüne sürüklenecek.

 ¹⁵Çadırında ateş oturacak^d,

Yurdunun üzerine kükürt saçılacak.

 ¹⁶Kökleri dipten kuruyacak,

Dalları üstten solacak.

 ¹⁷Ülkede anısı yok olacak,

Adı dünyadan silinecek.

 ¹⁸Işıktan karanlığa sürülecek,

Dünyadan kovulacak.

 ¹⁹Ne çocuğu ne torunu kalacak halkı arasında,

Yaşadığı yerde kimsesi kalmayacak.

 ²⁰Batıdakiler onun yıkımına şaşacak,

Doğudakiler dehşet içinde bakacak.

 ²¹Evet, kötülerin yaşamı işte böyle son bulur,

Tanrı'yı tanımayanların varacağı yer budur.”

19

Eyüp

 ¹Eyüp şöyle yanıtladı:

 

 ²“Ne zamana dek beni üzecek,

Sözlerinizle ezeceksiniz?

 ³On kez oldu beni aşağılıyor,

Hiç utanmadan saldırıyorsunuz.

 ⁴Yanlış yola sapmışsam,

Bu benim suçum.

 ⁵Kendinizi gerçekten benden üstün görüyor,

Utancımı bana karşı kullanıyorsanız,

 ⁶Bilin ki, Tanrı bana haksızlık yaptı,

Beni ağıyla kuşattı.

 

 ⁷“İşte, ‘Zorbalık bu!’ diye haykırıyorum, ama yanıt yok,

Yardım için bağırıyorum, ama adalet yok.

 ⁸Yoluma set çekti, geçemiyorum,

Yollarımı karanlığa boğdu.

 ⁹Üzerimden onurumu soydu,

Başımdaki tacı kaldırdı.

 ¹⁰Her yandan yıktı beni, tükendim,

Umudumu bir ağaç gibi kökünden söktü.

 ¹¹Öfkesi bana karşı alev alev yanıyor,

Beni hasım sayıyor.

 ¹²Orduları üstüme üstüme geliyor,

Bana karşı rampalar yapıyor,

Çadırımın çevresinde ordugah kuruyorlar.

 

 ¹³“Kardeşlerimi benden uzaklaştırdı,

Tanıdıklarım bana büsbütün yabancılaştı.

 ¹⁴Akrabalarım uğramaz oldu,

Yakın dostlarım beni unuttu.

 ¹⁵Evimdeki konuklarla hizmetçiler

Beni yabancı sayıyor,

Garip oldum gözlerinde.

 ¹⁶Kölemi çağırıyorum, yanıtlamıyor,

Dil döksem bile.

 ¹⁷Soluğum karımı tiksindiriyor,

Kardeşlerim benden iğreniyor.

 ¹⁸Çocuklar bile beni küçümsüyor,

Ayağa kalksam benimle eğleniyorlar.

 ¹⁹Bütün yakın dostlarım benden iğreniyor,

Sevdiklerim yüz çeviriyor.

 ²⁰Bir deri bir kemiğe döndüm,

Ölümün eşiğine geldim.

 

 ²¹“Ey dostlarım, acıyın bana, siz acıyın,

Çünkü Tanrı'nın eli vurdu bana.

 ²²Neden Tanrı gibi siz de beni kovalıyor,

Etime doymuyorsunuz?

 

 ²³“Keşke şimdi sözlerim yazılsa,

Kitaba geçseydi,

 ²⁴Demir kalemle, kurşunla

Sonsuza dek kalsın diye kayaya kazılsaydı!

 ²⁵Oysa ben kurtarıcımın yaşadığını,

Sonunda yeryüzüne geleceğini biliyorum.

 ²⁶Derim yok olduktan sonra,

Yeni bedenimle^e Tanrı'yı göreceğim.

 ²⁷O'nu kendim göreceğim,

Kendi gözlerimle, başkası değil.

Yüreğim bayılıyor bağrımda!

 ²⁸Eğer, ‘Sıkıntının kökü onda olduğu için

Onu kovalım’ diyorsanız,

 ²⁹Kılıçtan korkmalısınız,

Çünkü kılıç cezası öfkeli olur,

O zaman adaletin var olduğunu göreceksiniz.”

20

Sofar

 ¹Naamalı Sofar şöyle yanıtladı:

 

 ²“Sıkıntılı düşüncelerim beni yanıt vermeye zorluyor,

Bu yüzden çok heyecanlıyım.

 ³Beni utandıran bir azar işitiyorum,

Anlayışım yanıt vermemi gerektiriyor.

 

 ⁴“Bilmiyor musun eskiden beri,

İnsan dünyaya geldiğinden beri,

 ⁵Kötünün zafer çığlığı kısadır,

Tanrısızın sevinciyse bir anlıktır.

 ⁶Boyu göklere erişse,

Başı bulutlara değse bile,

 ⁷Sonsuza dek yok olacak, kendi pisliği gibi;

Onu görmüş olanlar, ‘Nerede o?’ diyecekler.

 ⁸Düş gibi uçacak, bir daha bulunamayacak,

Gece görümü gibi yok olacak.

 ⁹Kendisini görmüş olan gözler bir daha onu görmeyecek,

Yaşadığı yerde artık görünmeyecektir.

 ¹⁰Çocukları yoksulların lütfunu dileyecek,

Malını kendi eliyle geri verecektir.

 ¹¹Kemiklerini dolduran gençlik ateşi

Kendisiyle birlikte toprakta yatacak.

 

 ¹²“Kötülük ağzında tatlı gözükse,

Onu dilinin altına gizlese bile,

 ¹³Tutsa, bırakmasa,

Damağının altına saklasa bile,

 ¹⁴Yediği yiyecek midesinde ekşiyecek,

İçinde kobra zehirine dönüşecek.

 ¹⁵Yuttuğu servetleri kusacak,

Tanrı onları midesinden çıkaracak.

 ¹⁶Kobra zehiri emecek,

Engereğin zehir dişi onu öldürecek.

 ¹⁷Akarsuların, bal ve ayran akan derelerin

Sefasını süremeyecek.

 ¹⁸Zahmetle kazandığını

Yemeden geri verecek,

Elde ettiği kazancın tadını çıkaramayacak.

 ¹⁹Çünkü yoksulları ezip yüzüstü bıraktı,

Kendi yapmadığı evi zorla aldı.

 

 ²⁰“Hırsı yüzünden rahat nedir bilmedi,

Serveti onu kurtaramayacak.

 ²¹Yediğinden artakalan olmadı,

Bu yüzden bolluğu uzun sürmeyecek.

 ²²Varlık içinde yokluk çekecek,

Sıkıntı tepesine binecek.

 ²³Karnını tıka basa doyurduğunda,

Tanrı kızgın öfkesini ondan çıkaracak,

Üzerine gazap yağdıracak.

 ²⁴Demir silahtan kaçacak olsa,

Tunç* ok onu delip geçecek.

 ²⁵Çekilince ok sırtından,

Parıldayan ucu ödünden çıkacak,

Dehşet çökecek üzerine.

 ²⁶Koyu karanlık onun hazinelerini gözlüyor.

Körüklenmemiş ateş onu yiyip bitirecek,

Çadırında artakalanı tüketecek.

 ²⁷Suçunu gökler açığa çıkaracak,

Yeryüzü ona karşı ayaklanacak.

 ²⁸Varlığını seller,

Azgın sular götürecek Tanrı'nın öfkelendiği gün.

 ²⁹Budur kötünün Tanrı'dan aldığı pay,

Budur Tanrı'nın ona verdiği miras.”

21

Eyüp

 ¹Eyüp şöyle yanıtladı:

 

 ²“Sözümü dikkatle dinleyin,

Bana verdiğiniz avuntu bu olsun.

 ³Bırakın ben de konuşayım,

Ben konuştuktan sonra alay edin.

 

 ⁴“Yakınmam insana mı karşı?

Niçin sabırsızlanmayayım?

 ⁵Bana bakın da şaşın,

Elinizi ağzınıza koyun.

 ⁶Bunu düşündükçe içimi korku sarıyor,

Bedenimi titreme alıyor.

 ⁷Kötüler niçin yaşıyor,

Yaşlandıkça güçleri artıyor?

 ⁸Çocukları sapasağlam çevrelerinde,

Soyları gözlerinin önünde.

 ⁹Evleri güvenlik içinde, korkudan uzak,

Tanrı'nın sopası onlara dokunmuyor.

 ¹⁰Boğalarının çiftleşmesi hiç boşa çıkmaz,

İnekleri hep doğurur, hiç düşük yapmaz.

 ¹¹Çocuklarını sürü gibi salıverirler,

Yavruları oynaşır.

 ¹²Tef ve lir eşliğinde şarkı söyler,

Ney sesiyle eğlenirler.

 ¹³Ömürlerini bolluk içinde geçirir,

Esenlik içinde ölüler diyarına inerler.

 ¹⁴Tanrı'ya, ‘Bizden uzak dur!’ derler,

‘Yolunu öğrenmek istemiyoruz.

 ¹⁵Her Şeye Gücü Yeten kim ki, O'na kulluk edelim?

Ne kazancımız olur O'na dua etsek?’

 ¹⁶Ama zenginlikleri kendi ellerinde değil.

Kötülerin öğüdü benden uzak olsun.

 

 ¹⁷“Kaç kez kötülerin kandili söndü,

Başlarına felaket geldi,

Tanrı öfkelendiğinde paylarına düşen kederi verdi?

 ¹⁸Kaç kez rüzgarın sürüklediği saman gibi,

Kasırganın uçurduğu saman çöpü gibi oldular?

 ¹⁹‘Tanrı babaların cezasını çocuklarına çektirir’ diyorsunuz,

Kendilerine çektirsin de bilsinler nasıl olduğunu.

 ²⁰Yıkımlarını kendi gözleriyle görsünler,

Her Şeye Gücü Yeten'in gazabını içsinler.

 ²¹Çünkü sayılı ayları sona erince

Geride bıraktıkları aileleri için niye kaygı çeksinler?

 

 ²²“En yüksektekileri bile yargılayan Tanrı'ya

Kim akıl öğretebilir?

 ²³Biri gücünün doruğunda ölür,

Büsbütün rahat ve kaygısız.

 ²⁴Bedeni iyi beslenmiş,

İlikleri dolu.

 ²⁵Ötekiyse acı içinde ölür,

İyilik nedir hiç tatmamıştır.

 ²⁶Toprakta birlikte yatarlar,

Üzerlerini kurt kaplar.

 

 ²⁷“Bakın, düşüncelerinizi,

Bana zarar vermek için kurduğunuz düzenleri biliyorum.

 ²⁸‘Büyük adamın evi nerede?’ diyorsunuz,

‘Kötülerin çadırları nerede?’

 ²⁹Yolculara hiç sormadınız mı?

Anlattıklarına kulak asmadınız mı?

 ³⁰Felaket günü kötü insan esirgenir,

Gazap günü ona kurtuluş yolu gösterilir.

 ³¹Kim davranışını onun yüzüne vurur?

Kim yaptığının karşılığını ona ödetir?

 ³²Mezarlığa taşınır,

Kabri başında nöbet tutulur.

 ³³Vadi toprağı tatlı gelir ona,

Herkes ardından gider,

Önüsıra gidenlerse sayısızdır.

 

 ³⁴“Boş laflarla beni nasıl avutursunuz?

Yanıtlarınızdan çıkan tek sonuç yalandır.”

22

Elifaz

 ¹Temanlı Elifaz şöyle yanıtladı:

 

 ^2*“İnsan Tanrı'ya yararlı olabilir mi?

Bilge kişinin bile O'na yararı dokunabilir mi?

 ³Doğruluğun Her Şeye Gücü Yeten'e ne zevk verebilir,

Kusursuz yaşamın O'na ne kazanç sağlayabilir?

 ⁴Seni azarlaması, dava etmesi

O'ndan korktuğun için mi?

 ⁵Kötülüğün büyük,

Günahların sonsuz değil mi?

 ⁶Çünkü kardeşlerinden nedensiz rehin alıyor,

Onları soyuyordun.

 ⁷Yorguna su içirmedin,

Açtan ekmeği esirgedin;

 ⁸Ülkeye bileğinle sahip oldun,

Saygın biri olarak orada yaşadın.

 ⁹Dul kadınları eli boş çevirdin,

Öksüzlerin kolunu kanadını kırdın.

 ¹⁰Bu yüzden her yanın tuzaklarla çevrili,

Ansızın gelen korkuyla yılıyorsun,

 ¹¹Her şey kararıyor, göremez oluyorsun,

Seller altına alıyor seni.

 

 ¹²“Tanrı göklerin yükseklerinde değil mi?

Yıldızlara bak, ne kadar yüksekteler!

 ¹³Sen ise, ‘Tanrı ne bilir?’ diyorsun,

‘Zifiri karanlığın içinden yargılayabilir mi?

 ¹⁴Koyu bulutlar O'na engeldir, göremez,

Gökkubbenin üzerinde dolaşır.’

 ¹⁵Kötülerin yürüdüğü

Eski yolu mu tutacaksın?

 ¹⁶Onlar ki, vakitleri gelmeden çekilip alındılar,

Temellerini sel bastı.

 ¹⁷Tanrı'ya, ‘Bizden uzak dur!’ dediler,

‘Her Şeye Gücü Yeten bize ne yapabilir?’

 ¹⁸Ama onların evlerini iyilikle dolduran O'ydu.

Bunun için kötülerin öğüdü benden uzak olsun.

 

 ¹⁹“Doğrular onların yıkımını görüp sevinir,

Suçsuzlar şöyle diyerek eğlenir:

 ²⁰‘Düşmanlarımız yok edildi,

Malları yanıp kül oldu.’

 

 ²¹“Tanrı'yla dost ol, barış ki,

Bolluğa eresin.

 ²²Ağzından çıkan öğretiyi benimse,

Sözlerini yüreğinde tut.

 ²³Her Şeye Gücü Yeten'e dönersen, eski haline kavuşursun.

Kötülüğü çadırından uzak tutar,

 ²⁴Altınını yere,

Ofir altınını vadideki çakılların arasına atarsan,

 ²⁵Her Şeye Gücü Yeten senin altının,

Değerli gümüşün olur.

 ²⁶O zaman Her Şeye Gücü Yeten'den zevk alır,

Yüzünü Tanrı'ya kaldırırsın.

 ²⁷O'na dua edersin, dinler seni,

Adaklarını yerine getirirsin.

 ²⁸Neye karar verirsen yapılır,

Yollarını ışık aydınlatır.

 ²⁹İnsanlar seni alçaltınca, güvenini yitirme,

Çünkü Tanrı alçakgönüllüleri kurtarır.

 ³⁰O suçsuz olmayanı bile kurtarır,

Senin ellerinin temizliği sayesinde kurtulur suçlu.”

23

Eyüp

 ¹Eyüp şöyle yanıtladı:

 

 ²“Bugün de acı acı yakınacağım,

İniltime karşın Tanrı'nın üzerimdeki eli ağırdır.

 ³Keşke O'nu nerede bulacağımı bilseydim,

Tahtına varabilseydim!

 ⁴Davamı önünde dile getirir,

Kanıtlarımı art arda sıralardım.

 ⁵Bana vereceği yanıtı öğrenir,

Ne diyeceğini anlardım.

 ⁶Eşsiz gücüyle bana karşı mı çıkardı?

Hayır, yalnızca dinlerdi beni.

 ⁷Haklı kişi davasını oraya, O'nun önüne getirebilirdi,

Ben de yargılanmaktan sonsuza dek kurtulurdum.

 

 ⁸“Doğuya gitsem orada değil,

Batıya gitsem O'nu bulamıyorum.

 ⁹Kuzeyde iş görse O'nu seçemiyorum,

Güneye dönse O'nu göremiyorum.

 ¹⁰Ama O tuttuğum yolu biliyor,

Beni sınadığında altın gibi çıkacağım.

 ¹¹Adımlarını yakından izledim,

Sapmadan yolunu tuttum.

 ¹²Ağzından çıkan buyruklardan ayrılmadım,

Günlük ekmeğimden çok ağzından çıkan sözlere değer verdim.

 

 ¹³“O tek başınadır, kim O'nu caydırabilir?

Canı ne isterse onu yapar.

 ¹⁴Benimle ilgili kararını yerine getirir,

Daha nice tasarısı vardır.

 ¹⁵Bu yüzden dehşete düşerim huzurunda,

Düşündükçe korkarım O'ndan.

 ¹⁶Tanrı cesaretimi kırdı,

Her Şeye Gücü Yeten beni yıldırdı.

 ¹⁷Karanlık beni susturamadı,

Yüzümü örten koyu karanlık.

 

24

 ¹“Niçin Her Şeye Gücü Yeten yargı için vakit saptamıyor?

Neden O'nu tanıyanlar bu günleri görmesin?

 ²İnsanlar sınır taşlarını kaldırıyor,

Çaldıkları sürüleri otlatıyorlar.

 ³Öksüzlerin eşeğini kovuyor,

Dul kadının öküzünü rehin alıyorlar.

 ⁴Yoksulları yoldan saptırıyor,

Ülkenin düşkünlerini gizlenmeye zorluyorlar.

 ⁵Bakın, yoksullar çöldeki yaban eşekleri gibi

Yiyecek bulmak için erkenden işe çıkıyorlar,

Çocuklarına yiyeceği kırlar sağlıyor.

 ⁶Yemlerini tarlalardan topluyor,

Kötülerin bağındaki artıkları eşeliyorlar.

 ⁷Geceyi giysisiz, çıplak geçiriyorlar,

Örtünecek şeyleri yok soğukta.

 ⁸Dağlara yağan sağanaktan ıslanıyor,

Sığınakları olmadığı için kayalara sarılıyorlar.

 ⁹Öksüz memeden uzaklaştırılıyor,

Düşkünün bebeği rehin alınıyor.

 ¹⁰Giysisiz, çıplak dolaşıyor,

Aç karnına demet taşıyorlar.

 ¹¹Teraslar arasında zeytin eziyor,

Susuzluktan kavrulurken

Şarap için üzüm sıkıyorlar.

 ¹²Kentlerden insan iniltileri yükseliyor,

Yaralı canlar feryat ediyor,

Ama Tanrı haksızlığı önemsemiyor.

 

 ¹³“Bunlar ışığa başkaldıranlardır;

Onun yolunu tanımaz,

İzinde yürümezler.

 ¹⁴Gün ağarınca^f katil kalkar,

Düşkünü, yoksulu öldürür,

Hırsız gibi sıvışır geceleyin.

 ¹⁵Zina edenin gözü alaca karanlıktadır,

‘Beni kimse görmez’ diye düşünür,

Yüzünü örtüyle gizler.

 ¹⁶Hırsızlar karanlıkta evleri deler,

Gündüz gizlenir, ışık nedir bilmezler.

 ¹⁷Çünkü zifiri karanlık, sabahıdır onların,

Karanlığın dehşetiyle dostturlar.

 

 ¹⁸“Diyorsunuz ki, ‘Suyun üstündeki köpüktür onlar,

Lanetlidir ülkedeki payları,

Kimse bağlara gitmez.

 ¹⁹Kuraklık ve sıcağın eriyen karı alıp götürdüğü gibi

Ölüler diyarı da günahlıları alıp götürür.

 ²⁰Rahim onları unutacak,

Kurtlara yem olacak,

Bir daha anılmayacaklar.

Haksızlık bir ağaç gibi kırılacak.

 ²¹Onlar çocuğu olmayan kısır kadınları yolar,

Dul kadına iyilik etmezler.

 ²²Tanrı, gücüyle zorbaları yok eder,

Harekete geçince zorbaların yaşama umudu kalmaz.

 ²³Tanrı onlara güven verir, O'na güvenirler,

Ama gözü yürüdükleri yoldadır.

 ²⁴Kısa süre yükselir, sonra yok olurlar,

Düşerler, tıpkı ötekiler gibi alınıp götürülür,

Başak başı gibi kesilirler.’

 

 ²⁵“Böyle değilse, kim beni yalancı çıkarabilir,

Söylediklerimin boş olduğunu gösterebilir?”

25

Bildat

 ¹Şuahlı Bildat şöyle yanıtladı:

 

 ²“Egemenlik ve heybet Tanrı'ya özgüdür,

Yüce göklerde düzen kuran O'dur.

 ³Orduları sayılabilir mi?

Işığı kimin üzerine doğmaz?

 ⁴İnsan Tanrı'nın önünde nasıl doğru olabilir?

Kadından doğan biri nasıl temiz olabilir?

 ⁵O'nun gözünde ay parlak,

Yıldızlar temiz değilse,

 ⁶Nerede kaldı bir kurtçuk olan insan,

Bir böcek olan insanoğlu!”

26

Eyüp

 ¹Eyüp şöyle yanıtladı:

 

 ²“Çaresize nasıl yardım ettin!

Güçsüz pazıyı nasıl kurtardın!

 ³Bilge olmayana ne öğütler verdin!

Sağlam bilgiyi pek güzel öğrettin!

 ⁴Bu sözleri kime söyledin?

Senin ağzından konuşan ruh kimin?

 

 ⁵“Suların ve sularda yaşayanların altında

Ölüler titriyor.

 ⁶Tanrı'nın önünde ölüler diyarı çıplaktır,

Yıkım diyarı örtüsüz.

 ⁷O boşluğun üzerine kuzey göklerini yayar,

Hiçliğin üzerine dünyayı asar.

 ⁸Bulutların içine suları sarar,

Bulutlar yırtılmaz onların ağırlığı altında.

 ⁹Dolunayın yüzünü örter,

Üstüne bulutlarını serper.

 ¹⁰Suların yüzeyine sınır çizer

Işıkla karanlığın ayrıldığı yerde.

 ¹¹Göklerin direkleri sarsılır,

Şaşkına dönerler O azarlayınca.

 ¹²Gücüyle denizi çalkalar,

Ustaca Rahav'ı^g vurur.

 ¹³Gökler O'nun soluğuyla açılır,

O'nun eli parçalar kaçan yılanı.

 ¹⁴Bunlar yaptıklarının küçücük parçaları,

O'ndan duyduğumuz hafif bir fısıltıdır.

Gürleyen gücünü kim anlayabilir?”^h

 

27

 ¹Eyüp anlatmaya devam etti:

 

 ²“Hakkımı elimden alan Tanrı'nın varlığı hakkı için,

Bana acı çektiren Her Şeye Gücü Yeten'in hakkı için,

 ³İçimde yaşam belirtisi olduğu sürece,

Tanrı'nın soluğu burnumda olduğu sürece,

 ⁴Ağzımdan kötü söz çıkmayacak,

Dilimden yalan dökülmeyecek.

 ⁵Size asla hak vermeyecek,

Son soluğumu verene dek suçsuz olduğumu söyleyeceğim.

 ⁶Doğruluğuma sarılacak, onu bırakmayacağım,

Yaşadığım sürece vicdanım beni suçlamayacak.

 

 ⁷“Düşmanlarım kötüler gibi,

Bana saldıranlar haksızlar gibi cezalandırılsın.

 ⁸Tanrısız insanın umudu nedir

Tanrı onu yok ettiğinde, canını aldığında?

 ⁹Başına sıkıntı geldiğinde,

Tanrı feryadını duyar mı?

 ¹⁰Her Şeye Gücü Yeten'den zevk alır mı?

Her zaman Tanrı'ya yakarır mı?

 

 ¹¹“Tanrı'nın gücünü size öğreteceğim,

Her Şeye Gücü Yeten'in tasarısını gizlemeyeceğim.

 ¹²Aslında siz, hepiniz gördünüz bunu,

Öyleyse ne diye boş boş konuşuyorsunuz?

 

 ¹³“Kötünün Tanrı'dan alacağı pay,

Zorbanın Her Şeye Gücü Yeten'den alacağı miras şudur:

 ¹⁴Çocukları ne kadar çok olursa olsun, kılıçla öldürülecek,

Soyu yeterince ekmek bulamayacaktır.

 ¹⁵Sağ kalanlar hastalıktan ölüp gömülecek,

Dul karıları ağlamayacaktır.

 ¹⁶Kötü insan kum gibi gümüş yığsa,

Yığınla giysi biriktirse,

 ¹⁷Onun biriktirdiğini doğru insan giyecek,

Gümüşü suçsuz paylaşacak.

 ¹⁸Evini güve kozası gibi inşa eder,

Bekçinin kurduğu çardak gibi.

 ¹⁹Zengin olarak yatar, ama bu öyle sürmez,

Gözlerini açtığında hepsi yok olup gitmiştir.

 ²⁰Dehşet onu sel gibi basar,

Kasırga gece kapar götürür.

 ²¹Doğu rüzgarı onu uçurup götürür,

Yerinden silip süpürür.

 ²²Acımasızca üzerine eser,

Elinden kaçmaya çalışırken.

 ²³Onunla alay ederek el çırpar,

Yerinden ıslık çalar.”^ı

28

Bilgelik Üzerine

 ¹Gümüş maden ocağından elde edilir,

Altını arıtmak için de bir yer vardır.

 ²Demir topraktan çıkarılır,

Bakırsa taştan.

 ³İnsan karanlığa son verir,

Koyu karanlığın, ölüm gölgesinin taşlarını

Son sınırına kadar araştırır.

 ⁴Maden kuyusunu insanların oturduğu yerden uzakta açar,

İnsan ayağının unuttuğu yerlerde,

Herkesten uzak iplere sarılıp sallanır.

 ⁵Ekmek topraktan çıkar,

Toprağın altı ise yanmış, altüst olmuştur.

 ⁶Kayalarından laciverttaşı çıkar,

Yüzeyi altın tozunu andırır.

 ⁷Yırtıcı kuş yolu bilmez,

Doğanın gözü onu görmemiştir.

 ⁸Güçlü hayvanlar oraya ayak basmamış,

Aslan oradan geçmemiştir.

 ⁹Madenci elini çakmak taşına uzatır,

Dağları kökünden altüst eder.

 ¹⁰Kayaların içinden tüneller açar,

Gözleri değerli ne varsa görür.

 ¹¹Irmakların kaynağını tıkar,

Gizli olanı ışığa çıkarır.

 

 ¹²Ama bilgelik nerede bulunur?

Aklın yeri neresi?

 ¹³İnsan onun değerini bilmez,

Yaşayanlar diyarında ona rastlanmaz.

 ¹⁴Engin, “Bende değil” der,

Deniz, “Yanımda değil.”

 ¹⁵Onun bedeli saf altınla ödenmez,

Değeri gümüşle ölçülmez.

 ¹⁶Ona Ofir altınıyla, değerli oniksle,

Laciverttaşıyla değer biçilmez.

 ¹⁷Ne altın ne cam onunla karşılaştırılabilir,

Saf altın kaplara değişilmez.

 ¹⁸Yanında mercanla billurun sözü edilmez,

Bilgeliğin değeri mücevherden üstündür.

 ¹⁹Kûş* topazı onunla denk sayılmaz,

Saf altınla ona değer biçilmez.

 

 ²⁰Öyleyse bilgelik nereden geliyor?

Aklın yeri neresi?

 ²¹O bütün canlıların gözünden uzaktır,

Gökte uçan kuşlardan bile saklıdır.

 ²²Yıkım'la Ölüm:

“Kulaklarımız ancak fısıltısını duydu” der.

 

 ²³Onun yolunu Tanrı anlar,

Yerini bilen O'dur.

 ²⁴Çünkü O yeryüzünün uçlarına kadar bakar,

Göklerin altındaki her şeyi görür.

 ²⁵Rüzgara güç verdiği,

Suları ölçtüğü,

 ²⁶Yağmura kural koyduğu,

Yıldırıma yol açtığı zaman,

 ²⁷Bilgeliği görüp değerini biçti,

Onu onaylayıp araştırdı.

 ^28*İnsana, “İşte Rab korkusu, bilgelik budur” dedi,

“Kötülükten kaçınmak akıllılıktır.”

29

Eyüp

 ¹Eyüp yine anlatmaya başladı:

 

 ²“Keşke geçen aylar geri gelseydi,

Tanrı'nın beni kolladığı,

 ³Kandilinin başımın üstünde parladığı,

Işığıyla karanlıkta yürüdüğüm günler,

 ⁴Keşke olgunluk günlerim geri gelseydi,

Tanrı'nın çadırımı dostça koruduğu,

 ⁵Her Şeye Gücü Yeten'in henüz benimle olduğu,

Çocuklarımın çevremde bulunduğu,

 ⁶Yollarımın sütle yıkandığı,

Yanımdaki kayanın zeytinyağı akıttığı günler!

 

 ⁷“Kent kapısına gidip

Kürsümü meydana koyduğumda,

 ⁸Gençler beni görüp gizlenir,

Yaşlılar kalkıp ayakta dururlardı;

 ⁹Önderler konuşmaktan çekinir,

Elleriyle ağızlarını kaparlardı;

 ¹⁰Soyluların sesi kesilir,

Dilleri damaklarına yapışırdı.

 ¹¹Beni duyan kutlar,

Beni gören överdi;

 ¹²Çünkü yardım isteyen yoksulu,

Desteği olmayan öksüzü kurtarırdım.

 ¹³Ölmekte olanın hayır duasını alır,

Dul kadının yüreğini sevinçten coştururdum.

 ¹⁴Doğruluğu giysi gibi giyindim,

Adalet kaftanım ve sarığımdı sanki.

 ¹⁵Körlere göz,

Topallara ayaktım.

 ¹⁶Yoksullara babalık eder,

Garibin davasını üstlenirdim.

 ¹⁷Haksızın çenesini kırar,

Avını dişlerinin arasından kapardım.

 

 ¹⁸“ ‘Son soluğumu yuvamda vereceğim’ diye düşünüyordum,

‘Günlerim kum taneleri kadar çok.

 ¹⁹Köküm sulara erişecek,

Çiy geceyi dallarımda geçirecek.

 ²⁰Aldığım övgüler tazelenecek,

Elimdeki yay yenilenecek.’

 

 ²¹“İnsanlar beni saygıyla dinler,

Öğüdümü sessizce beklerlerdi.

 ²²Ben konuştuktan sonra onlar konuşmazdı,

Sözlerim üzerlerine damlardı.

 ²³Yağmuru beklercesine beni bekler,

Son yağmurları içercesine sözlerimi içerlerdi.

 ²⁴Kendilerine gülümsediğimde gözlerine inanmazlardı,

Güler yüzlülüğüm onlara cesaret verirdi.

 ²⁵Onların yolunu ben seçer, başlarında dururdum,

Askerlerinin ortasında kral gibi otururdum,

Yaslıları avutan biri gibiydim.

 

30

 ¹“Ama şimdi, yaşı benden küçük olanlar

Benimle alay etmekte,

Oysa babalarını sürümün köpeklerinin

Yanına koymaya tenezzül etmezdim.

 ²Çünkü güçleri tükenmişti,

Bileklerinin gücü ne işime yarardı?

 ³Yoksulluktan, açlıktan bitkindiler,

Akşam çölde, ıssız çorak yerlerde kök kemiriyorlardı.

 ⁴Çalılıklarda karapazı topluyor,

Retem kökü yiyorlardı.

 ⁵Toplumdan kovuluyorlardı,

İnsanlar hırsızmışlar gibi onlara bağırıyordu.

 ⁶Korkunç vadilerde, yerdeki deliklerde,

Kaya kovuklarında yaşıyorlardı.

 ⁷Çalıların arasında anırır,

Çalı altında birbirine sokulurlardı.

 ⁸Aptalların, adı sanı belirsiz insanların çocuklarıydılar,

Ülkeden kovulmuşlardı.

 

 ⁹“Şimdiyse destan oldum dillerine,

Ağızlarına doladılar beni.

 ¹⁰Benden tiksiniyor, uzak duruyorlar,

Yüzüme tükürmekten çekinmiyorlar.

 ¹¹Tanrı ipimi çözüp beni alçalttığı için

Dizginsiz davranmaya başladılar bana.

 ¹²Sağımdaki ayak takımı üzerime yürüyor,

Ayaklarımı kaydırıyor,

Bana karşı rampalar kuruyorlar.

 ¹³Yolumu kesiyor,

Kimseden yardım görmeden

Beni yok etmeye çalışıyorlar.

 ¹⁴Koca bir gedikten girer gibi ilerliyor,

Yıkıntılar arasından üzerime yuvarlanıyorlar.

 ¹⁵Dehşet çöktü üzerime,

Onurum rüzgara kapılmış gibi uçtu,

Mutluluğum bulut gibi geçip gitti.

 

 ¹⁶“Şimdi tükeniyorum,

Acı günler beni ele geçirdi.

 ¹⁷Geceleri kemiklerim sızlıyor,

Beni kemiren acılar hiç durmuyor.

 ¹⁸Tanrı'nın şiddeti

Üzerimdeki giysiye dönüştü,

Gömleğimin yakası gibi beni sıkıyor.

 ¹⁹Beni çamura fırlattı,

Toza, küle döndüm.

 

 ²⁰“Sana yakarıyorum, ama yanıt vermiyorsun,

Ayağa kalktığımda gözünü bana dikiyorsun.

 ²¹Bana acımasız davranıyor,

Bileğinin gücüyle beni eziyorsun.

 ²²Beni kaldırıp rüzgara bindiriyorsun,

Fırtınanın içinde darma duman ediyorsun.

 ²³Biliyorum, beni ölüme,

Bütün canlıların toplanacağı yere götüreceksin.

 

 ²⁴“Kuşkusuz düşenin dostu olmaz,

Felakete uğrayıp yardım istediğinde.

 ²⁵Sıkıntıya düşenler için ağlamaz mıydım?

Yoksullar için üzülmez miydim?

 ²⁶Ama ben iyilik beklerken kötülük geldi,

Işık umarken karanlık geldi.

 ²⁷İçim kaynıyor, rahatım yok,

Önümde acı günler var.

 ²⁸Yaslı yaslı dolaşıyorum, güneş yok,

Topluluk içinde kalkıp feryat ediyorum.

 ²⁹Çakallarla kardeş,

Baykuşlarla arkadaş oldum.

 ³⁰Derim karardı, soyuluyor,

Kemiklerim ateşten yanıyor.

 ³¹Lirimin sesi yas feryadına,

Neyimin sesi ağlayanların sesine döndü.

 

31

 ¹“Gözlerimle antlaşma yaptım

Şehvetle bir kıza bakmamak için.

 ²Çünkü insanın yukarıdan, Tanrı'dan payı nedir,

Yücelerden, Her Şeye Gücü Yeten'den mirası ne?

 ³Kötüler için felaket,

Haksızlık yapanlar için bela değil mi?

 ⁴Yürüdüğüm yolları görmüyor mu,

Attığım her adımı saymıyor mu?

 

 ⁵“Eğer yalan yolunda yürüdümse,

Ayağım hileye seğirttiyse,

 ⁶–Tanrı beni doğru teraziyle tartsın,

Kusursuz olduğumu görsün–

 ⁷Adımım yoldan saptıysa,

Yüreğim gözümü izlediyse,

Ellerim pisliğe bulaştıysa,

 ⁸Ektiğimi başkaları yesin,

Ekinlerim kökünden sökülsün.

 

 ⁹“Eğer gönlümü bir kadına kaptırdıysam,

Komşumun kapısında pusuya yattıysam,

 ¹⁰Karım başkasının buğdayını öğütsün,

Onunla başka erkekler yatsın.

 ¹¹Çünkü bu utanç verici,

Yargılanması gereken bir suç olurdu.

 ¹²Yıkım diyarına dek yakan bir ateştir o,

Bütün ürünümü kökünden kavururdu.

 

 ¹³“Benimle ters düştüklerinde

Kölemin ve hizmetçimin hakkını yemişsem,

 ¹⁴Tanrı yargıladığında ne yaparım?

Hesap sorduğunda ne yanıt veririm?

 ¹⁵Beni ana karnında yaratan onu da yaratmadı mı?

Rahimde bize biçim veren O değil mi?

 

 ¹⁶“Eğer yoksulların dileğini geri çevirdimse,

Dul kadının umudunu kırdımsa,

 ¹⁷Ekmeğimi yalnız yedim,

Öksüzle paylaşmadımsa,

 ¹⁸Gençliğimden beri öksüzü baba gibi büyütmedimse,

Doğduğumdan beri dul kadına yol göstermedimse,

 ¹⁹Giysisi olmadığı için can çekişen birini

Ya da örtüsü olmayan bir yoksulu gördüm de,

 ²⁰Koyunlarımın yünüyle ısıtmadıysam,

O da içinden beni kutsamadıysa,

 ²¹Mahkemede sözümün geçtiğini bilerek

Öksüze el kaldırdımsa,

 ²²Kolum omuzumdan düşsün,

Kol kemiğim kırılsın.

 ²³Çünkü Tanrı'dan gelecek beladan korkarım,

O'nun görkeminden ötürü böyle bir şey yapamam.

 

 ²⁴“Eğer umudumu altına bağladımsa,

Saf altına, ‘Güvencim sensin’ dedimse,

 ²⁵Servetim çok,

Varlığımı bileğimle kazandım diye sevindimse,

 ²⁶Işıldayan güneşe,

Parıldayarak hareket eden aya bakıp da,

 ²⁷İçimden ayartıldımsa,

Elim onlara taptığımı gösteren bir öpücük yolladıysa,

 ²⁸Bu da yargılanacak bir suç olurdu,

Çünkü yücelerdeki Tanrı'yı yadsımış olurdum.

 

 ²⁹“Eğer düşmanımın yıkımına sevindim,

Başına kötülük geldi diye keyiflendimse,

 ³⁰–Kimsenin canına lanet ederek

Ağzımın günah işlemesine izin vermedim–

 ³¹Evimdeki insanlar, ‘Eyüp'ün verdiği etle

Karnını doyurmayan var mı?’ diye sormadıysa,

 ³²–Hiçbir yabancı geceyi sokakta geçirmezdi,

Çünkü kapım her zaman yolculara açıktı–

 ^33-34Kalabalıktan çok korktuğum,

Boyların aşağılamasından yıldığım,

Susup dışarı çıkmadığım için

Suçumu bağrımda gizleyip

Adem gibi isyanımı örttümse,

 

 ³⁵-“Keşke beni dinleyen biri olsa!

İşte savunmamı imzalıyorum,

Her Şeye Gücü Yeten bana yanıt versin!

Hasmımın yazdığı tomar elimde olsa,

 ³⁶Kuşkusuz onu omuzumda taşır,

Taç gibi başıma koyardım.

 ³⁷Attığım her adımı ona bildirir,

Kendisine bir önder gibi yaklaşırdım.–

 

 ³⁸“Toprağım bana feryat ediyorsa,

Sabanın açtığı yarıklar bir ağızdan ağlıyorsa,

 ³⁹Ürününü para ödemeden yedimse

Ya da üzerinde oturanların kalbini kırdımsa,

 ⁴⁰Orada buğday yerine diken,

Arpa yerine delice bitsin.”

 

Eyüp'ün konuşması sona erdi.

32

Elihu

¹Böylece bu üç kişi Eyüp'e yanıt vermekten vazgeçti, çünkü Eyüp kendi doğruluğundan emindi. ²Ram ailesinden Bûzlu Barakel oğlu Elihu Eyüp'e çok öfkelendi. Çünkü Eyüp kendini Tanrı'dan haklı görüyordu. ³Elihu Eyüp'ün üç arkadaşına da öfkelendi, çünkü Eyüp'üⁱ suçlamalarına karşın sağlam bir yanıt bulamamışlardı. ⁴Elihu Eyüp'le konuşmak için sırasını beklemişti, çünkü ötekiler yaşça kendisinden büyüktü. ⁵Bu üç kişinin başka bir şey söyleyemeyeceğini görünce öfkesi alevlendi.

 

 ⁶Bûzlu Barakel oğlu Elihu şöyle konuştu:

 

“Ben yaşça küçüğüm, sizse yaşlısınız.

Bu yüzden çekindim, bildiğimi söylemekten korktum.

 ⁷‘Çok gün görenler konuşsun’ dedim,

‘Çok yıl yaşayanlar bilgeliği öğretsin.’

 ⁸Oysa insana ruh,

Her Şeye Gücü Yeten'in soluğu akıl verir.

 ⁹Akıl yaşta değil baştadır.

Adaleti anlamak yaşa bakmaz.

 

 ¹⁰“Bu yüzden, ‘Beni dinleyin’ diyorum,

Ben de bildiğimi söyleyeyim.

 ¹¹Siz konuşurken ben bekledim,

Siz ne diyeceğinizi araştırırken

Düşüncelerinizi dinledim.

 ¹²Bütün dikkatimi size çevirdim.

Ama hiçbiriniz Eyüp'ün haksızlığını kanıtlayamadı,

Onun söylediklerine karşılık veremedi.

 ¹³‘Biz bilgeliğe eriştik,

Bırakın Tanrı onu haksız çıkarsın, insan değil’ demeyin.

 ¹⁴Ama Eyüp'ün sözlerinin hedefi ben değildim,

Bu yüzden onu sizin sözlerinizle yanıtlamayacağım.

 

 ¹⁵“Onlar yıldı, yanıt veremiyorlar artık,

Söyleyecek şeyleri kalmadı.

 ¹⁶Onlar konuşmuyor diye ben beklemeli miyim,

Duruyor, yanıt vermiyorlar diye?

 ¹⁷Benim de söyleyecek sözüm var,

Ben de bildiğimi söyleyeceğim.

 ¹⁸Çünkü içim dolu,

İçimdeki ruh beni zorluyor.

 ¹⁹İçim açılmamış şarap gibi,

Yeni şarap tulumları gibi patlamak üzere.

 ²⁰Konuşup rahatlamalıyım,

Ağzımı açıp yanıtlamalıyım.

 ²¹Kimseye ayrıcalık göstermeyecek,

Kimseye yaltaklanmayacağım.

 ²²Çünkü yaltaklanmayı bilsem,

Yaratıcım beni hemen yok ederdi.

 

33

 ¹“Ama şimdi lütfen sözümü dinle, Eyüp,

Söyleyeceğim her şeye kulak ver.

 ²Ağzımı açtım açacağım,

Söyleyeceklerim dilimin ucunda.

 ³Sözlerim temiz bir yürekten çıkıyor,

Dudaklarım bildiklerini içtenlikle söylüyor.

 ⁴Beni Tanrı'nın Ruhu yarattı,

Her Şeye Gücü Yeten'in soluğu yaşam veriyor bana.

 ⁵Elinden gelirse beni yanıtla,

Kendini hazırla, karşımda dur.

 ⁶Tanrı'nın önünde ben de tıpkı senin gibiyim,

Ben de balçıktan yaratıldım.

 ⁷Onun için dehşetim seni yıldırmasın,

Baskım sana ağır gelmesin.

 

 ⁸“Sesin hâlâ kulaklarımda,

Şöyle demiştin:

 ⁹‘Ben kusursuz ve günahsızım,

Temiz ve suçsuzum.

 ¹⁰Yine de Tanrı bana karşı bahane arıyor,

Beni düşman görüyor.

 ¹¹Ayaklarımı tomruğa vuruyor,

Yollarımı gözetliyor.’

 

 ¹²“Ama sana şunu söyleyeyim,

Bu konuda haksızsın.

Çünkü Tanrı insandan büyüktür.

 ¹³İnsanın hiçbir sözünü yanıtlamıyor diye

Niçin O'nunla çekişiyorsun?

 ¹⁴Çünkü insan anlamasa da,

Tanrı şu ya da bu yolla konuşur.

 ¹⁵Rüyada, geceleyin görümde,

İnsanları ağır uyku basınca,

Yatakta yatarlarken,

 ¹⁶Kulaklarına konuşur,

Uyarısıyla onları korkutur;

 ¹⁷Onları yaptıkları kötülükten döndürmek,

Gururdan uzak tutmak,

 ¹⁸Canlarını çukurdan,

Hayatlarını ölümden kurtarmak için.

 ¹⁹İnsan yatağında acılarla,

Kemiklerinde dinmez sızılarla yola getirilir.

 ²⁰Öyle ki, içi yemek kaldırmaz,

En lezzetli yiyecekten tiksinir.

 ²¹Eti erir, görünmez olur,

Gözükmeyen kemikleri ortaya çıkar.

 ²²Canı çukura,

Hayatı ölüm meleklerine yaklaşır.

 

 ²³“Yine de insana doğruyu bildirmek için

Yanında bir melek, bin melekten biri

Arabulucu olarak bulunursa,

 ²⁴Ona lütfeder de,

‘Onu ölüm çukuruna inmekten kurtar,

Ben fidyeyi buldum’ derse,

 ²⁵Eti çocuk eti gibi yenilenir,

Gençlik günlerine döner.

 ²⁶Dua ettiğinde Tanrı ondan hoşnut kalır,

O da Tanrı'nın yüzünü görüp sevinir.

Tanrı onun durumunu düzeltir.

 ²⁷Sonra insanların önünde türkü çağırır:

‘Günah işleyip doğru yoldan saptım,

Ama Tanrı hak ettiğim cezayı vermedi bana,

 ²⁸Canımı çukura inmekten O kurtardı,

Işığı görmek için yaşayacağım.’

 

 ^29-30“İşte, insanın canını çukurdan çıkarmak,

Onu yaşam ışığıyla aydınlatmak için

Tanrı bütün bunları iki kez,

Hatta üç kez yapar.

 

 ³¹“İyi dinle, Eyüp, kulak ver,

Sen sus, ben konuşacağım.

 ³²Söyleyeceğin bir şey varsa söyle,

Çünkü seni haklı çıkarmak isterim.

 ³³Yoksa, beni dinle,

Sus da sana bilgelik öğreteyim.”

 

34

 ¹Elihu konuşmasına şöyle devam etti:

 

 ²“Ey bilgeler, sözlerimi dinleyin,

Kulak verin bana, ey bilgi sahipleri.

 ³Çünkü damak nasıl yemeği tadarsa,

Kulak da sözleri sınar.

 ⁴Gelin, doğruyu seçelim,

İyiyi birlikte öğrenelim.

 

 ⁵“Çünkü Eyüp, ‘Ben suçsuzum’ diyor,

‘Tanrı hakkımı elimden aldı.

 ⁶Haklı olduğum halde yalancı sayılıyorum,

Suçsuz olduğum halde okunla yaraladın beni.’

 ⁷Eyüp gibisi var mı?

Alayı su gibi içiyor!

 ⁸Kötülük yapanlarla dostluk edip geziyor,

Kötülerle aynı yolda yürüyor.

 ⁹Çünkü, ‘Tanrı'yı hoşnut etmeye çalışmak

İnsana yarar getirmez’ diyor.

 

 ¹⁰“Bu yüzden, ey sağduyulu insanlar, beni dinleyin!

Tanrı kötülük yapar mı,

Her Şeye Gücü Yeten haksızlık eder mi? Asla!

 ^11*Çünkü O herkese yaptığının karşılığını öder,

Hak ettiğini başına getirir.

 ¹²Tanrı kesinlikle kötülük etmez,

Her Şeye Gücü Yeten adaleti saptırmaz.

 ¹³Kim yeryüzünü O'na emanet etti?

Kim O'nu bütün dünyanın başına atadı?

 ¹⁴Eğer niyet eder de

Ruhunu ve soluğunu geri çekerse,

 ¹⁵Bütün insanlık bir anda yok olur,

İnsan yine toprağa döner.

 

 ¹⁶“Aklın varsa dinle,

Kulak ver sözlerime.

 ¹⁷Adaletten nefret eden hiç hüküm sürebilir mi?

Adil ve güçlü olanı suçlayacak mısın?

 ¹⁸Krallara, ‘Değersizsiniz’,

Soylulara, ‘Kötüsünüz’ diyen,

 ¹⁹Önderlere ayrıcalık tanımayan,

Zengini yoksuldan çok önemsemeyen O değil mi?

Çünkü hepsi O'nun ellerinin işidir.

 ²⁰Gece yarısı bir anda ölürler,

Herkes sarsılır, ölüp gider,

Güçlüler de insan eli değmeden alınıp götürülür.

 

 ²¹“Tanrı'nın gözleri insanların yolundan ayrılmaz,

Attıkları her adımı görür.

 ²²Kötülük yapanların gizlenebileceği

Ne karanlık bir yer vardır, ne de ölüm gölgesi.

 ²³Yargılanmak için önüne gelsinler diye,

Tanrı insanları sorgulamaya pek gerek duymaz.

 ²⁴Araştırmadan güçlü insanları kırar,

Onların yerine başkalarını diker.

 ²⁵Çünkü ne yaptıklarını bilir,

Gece onları deviriverir, ezilirler.

 ²⁶Herkesin gözü önünde

Kötülükleri yüzünden onları cezalandırır;

 ²⁷Artık O'nun ardından gitmedikleri,

Yollarının hiçbirini dikkate almadıkları için.

 ²⁸Yoksulun feryadını O'na duyurdular;

Düşkünlerin feryadını işitti.

 ²⁹Ama Tanrı sessiz kalırsa kim O'nu suçlayabilir?

Yüzünü gizlerse kim O'nu görebilir?

Bir ulusa karşı da bir insana karşı da O hep aynıdır,

 ³⁰Tanrısız insan krallık etmesin,

Halka tuzak kurmasın diye.

 

 ³¹“Kimse Tanrı'ya,

‘Suçluyum, artık kötülük yapmayacağım’ dedi mi,

 ³²‘Göremediğimi sen bana öğret,

Haksızlık ettimse, bir daha etmem?’

 ³³O'nu reddettiğin halde,

Senin keyfince mi seni ödüllendirmeli?

Çünkü karar verecek olan sensin, ben değil,

Öyleyse anlat bana bildiğini.

 

 ³⁴“Sağduyulu insanlar,

Beni dinleyen bilgeler diyecekler ki,

 ³⁵‘Eyüp bilgisizce konuşuyor,

Sözlerinin değeri yok.’

 ³⁶Kötü biri gibi yanıtladığı için

Keşke Eyüp'ün sınanması sonsuza dek sürse!

 ³⁷Çünkü günahına isyan da ekliyor,

Önümüzde alay edercesine el çırpıyor,

Tanrı'ya karşı konuştukça konuşuyor.”

 

35

 ¹Elihu konuşmasına şöyle devam etti:

 

 ²“ ‘Tanrı'nın önünde haklıyım’ diyorsun.

Doğru buluyor musun bunu?

 ³Ama hâlâ, ‘Günah işlemezsem

Yararım ne, kazancım ne?’ diye soruyorsun.

 

 ⁴“Ben yanıtlayayım seni

Ve arkadaşlarını.

 ⁵Göklere bak da gör,

Üzerinde yükselen bulutlara göz gezdir.

 ^6*Günah işlersen, Tanrı'ya ne zararı olur?

İsyanların çoksa ne olur O'na?

 ⁷Doğruysan, O'na verdiğin nedir,

Ya da ne alır O senin elinden?

 ⁸Kötülüğün ancak senin gibi birine zarar verir,

Doğruluğun ise yalnız insanoğlu içindir.

 

 ⁹“İnsanlar ağır baskı altında feryat ediyor,

Güçlülere karşı yardım istiyor.

 ¹⁰Ama kimse, ‘Nerede Yaratıcım Tanrı?’ demiyor;

O Tanrı ki, gece bize ezgiler verir,

 ¹¹Yeryüzündeki hayvanlardan çok bize öğretir

Ve bizi gökteki kuşlardan daha bilge kılar.

 ¹²Kötülerin gururu yüzünden insanlar feryat ediyor,

Ama yanıtlayan yok.

 ¹³Gerçek şu ki, Tanrı boş feryadı dinlemez,

Her Şeye Gücü Yeten bunu önemsemez.

 ¹⁴O'nu görmediğini söylediğin zaman bile

Davan O'nun önündedir, bekle;

 ¹⁵Madem bu öfkeyle şimdi cezalandırmadı,

İsyana da pek aldırmaz diyorsun.

 ¹⁶Bu yüzden Eyüp ağzını boş yere açıyor,

Bilgisizce konuştukça konuşuyor.”

 

36

 ¹Elihu konuşmasına şöyle devam etti:

 

 ²“Biraz bekle, sana açıklayayım,

Çünkü Tanrı için söylenecek daha çok söz var.

 ³Bilgimi geniş kaynaklardan toplayacağım,

Yaratıcıma hak vereceğim.

 ⁴Kuşkusuz söylediğim hiçbir şey yalan değil,

Karşında bilgide yetkin biri var.

 

 ⁵“Tanrı güçlüdür, ama kimseyi hor görmez,

Güçlü ve amacında kararlı.

 ⁶Kötüleri yaşatmaz,

Ezilenin hakkını verir.

 ⁷Gözlerini doğru kişiden ayırmaz,

Onu krallarla birlikte tahta oturtur,

Sonsuza dek yükseltir.

 ⁸Ama insanlar zincire vurulur,

Baskı altında tutulurlarsa,

 ⁹Onlara yaptıklarını,

Gurura kapılıp isyan ettiklerini bildirir.

 ¹⁰Öğüdünü dinletir,

Kötülükten dönmelerini buyurur.

 ¹¹Eğer dinler ve O'na kulluk ederlerse,

Kalan günlerini bolluk,

Yıllarını rahatlık içinde geçirirler.

 ¹²Ama dinlemezlerse ölür,

Ders almadan yok olurlar.

 

 ¹³“Tanrısızlar öfkelerini içlerinde gizler,

Kendilerini bağladığında Tanrı'dan yardım istemezler.

 ¹⁴Genç yaşta ölüp giderler,

Yaşamları putperest tapınaklarında fuhşu iş edinmiş erkekler arasında sona erer.

 ¹⁵Ama Tanrı acı çekenleri acı çektikleri için kurtarır,

Düşkünlere kendini dinletir.

 

 ¹⁶“Evet, seni sıkıntıdan çeker çıkarırdı;

Darlığın olmadığı geniş bir yere,

Zengin yiyeceklerle bezenmiş bir sofraya.

 ¹⁷Oysa şimdi kötülerin hak ettiği cezayı çekiyorsun,

Yargı ve adalet yakalamış seni.

 ¹⁸Dikkat et, para seni baştan çıkarmasın,

Büyük bir rüşvet seni saptırmasın.

 ¹⁹Zenginliğin ya da bütün gücün yeter mi

Sıkıntı çekmeni önlemeye?

 ²⁰Halkların yeryüzünden

Yok edildiği geceyi özleme.

 ²¹Dikkat et, kötülüğe dönme,

Çünkü sen onu düşkünlüğe yeğledin.

 

 ²²“İşte Tanrı gücüyle yükselir,

O'nun gibi öğretmen var mı?

 ²³Kim O'na ne yapması gerektiğini söyleyebilir?

Kim O'na, ‘Haksızlık ettin’ diyebilir?

 ²⁴O'nun işlerini yüceltmelisin, anımsa bunu,

İnsanların ezgilerle övdüğü işlerini.

 ²⁵Bütün insanlar bunları görmüştür,

Herkes onları uzaktan izler.

 ²⁶Evet, Tanrı öyle büyüktür ki, O'nu anlayamayız,

Varlığının süresi hesaplanamaz.

 

 ²⁷“Su damlalarını yukarı çeker,

Buharından yağmur damlatır.

 ²⁸Bulutlar nemini döker,

İnsanların üzerine bol yağmur yağdırır.

 ²⁹Bulutları nasıl yaydığını,

Göksel konutundan nasıl gürlediğini kim anlayabilir?

 ³⁰Şimşekleri çevresine nasıl yaydığına,

Denizin dibine dek nasıl ulaştırdığına bakın.

 ³¹Tanrı halkları böyle yönetir,

Bol yiyecek sağlar.

 ³²Şimşeği elleriyle tutar,

Hedefine vurmasını buyurur.

 ³³O'nun gürleyişi fırtınayı haber verir,

Sığırlar bile fırtına kopacağını bildirir.

 

37

 ¹“Yüreğim titrer buna,

Yerinden oynar.

 ²Dinleyin, gürleyen sesini dinleyin,

Ağzından çıkan sesi!

 ³Şimşeğini göğün altındaki her yere,

Yeryüzünün dört bucağına salar.

 ⁴Ardından bir ses gümbürder,

Görkemli sesiyle gürler.

Sesi duyulunca şimşekleri alıkoymaz.

 ⁵Tanrı'nın sesi şaşılacak biçimde gürler,

O, anlayışımızın ötesinde büyük işler yapar.

 ⁶Çünkü kara, ‘Yere düş’ der,

Sağanağa, ‘Bütün şiddetinle boşal.’

 ⁷Yarattığı bütün insanlar ne yaptığını bilsin diye,

Herkese işini bıraktırır.

 ⁸Hayvanlar kovuklarına girer,

İnlerinde otururlar.

 ⁹Kasırga yuvasından kopar,

Soğuk saçılan rüzgarlardan.

 ¹⁰Tanrı'nın soluğu suları dondurur,

Geniş sular buz tutar.

 ¹¹Bulutlara nem yükler,

Şimşeğini her yana yayar.

 ¹²Yeryüzünde ne buyurursa yapmak üzere

Bulutlar O'nun istediği yönde döner durur.

 ¹³Ya insanları cezalandırmak

Ya da yeryüzünü sulayıp sevgisini göstermek için

Yağmur gönderir.

 

 ¹⁴“Dinle, Eyüp,

Dur da düşün Tanrı'nın şaşılası işlerini.

 ¹⁵Tanrı'nın bulutları nasıl düzenlediğini,

Şimşeğini nasıl çaktırdığını biliyor musun?

 ¹⁶Bulutların dengesini,

Bilgisi kusursuz olanın şaşılası işlerini biliyor musun?

 ¹⁷Dünyanın soluğu kesildiğinde

Güneyin kavurucu rüzgarı altında

Giysilerin seni terletmez mi?

 ¹⁸Dökme tunç* bir ayna kadar sert olan gökkubbeyi

O'nunla birlikte yayabilir misin?

 

 ¹⁹“O'na ne söyleyeceğimizi öğret bize,

Çünkü karanlık yüzünden sözümüze düzen veremiyoruz.

 ²⁰Konuşmak istediğim O'na söylenebilir mi?

Kimse yutulmak ister mi?

 ²¹Rüzgar geçip göğü temizlediğinde

Gökte parıldayan ışığa kimse bakamaz.

 ²²Altın parıltısı geliyor kuzeyden,

Tanrı korkunç görkeme bürünmüş.

 ²³Her Şeye Gücü Yeten'e biz ulaşamayız.

Gücü yücedir,

Adaleti ve eşsiz doğruluğuyla kimseyi ezmez.

 ²⁴Bu yüzden insanlar O'na saygı duyar,

Çünkü O, bilgeleri dikkate almaz.”

38

Tanrı Konuşuyor

 ¹RAB kasırganın içinden Eyüp'ü şöyle yanıtladı:

 

 ^2*“Bilgisizce sözlerle

Tasarımı karartan bu adam kim?

 ³Şimdi erkek gibi kuşağını beline vur da,

Ben sorayım, sen anlat.

 

 ⁴“Ben dünyanın temelini atarken sen neredeydin?

Anlıyorsan söyle.

 ⁵Kim saptadı onun ölçülerini? Kuşkusuz biliyorsun!

Kim çekti ipi üzerine?

 ⁶Neyin üstüne yapıldı temelleri?

Kim koydu köşe taşını,

 ⁷Sabah yıldızları birlikte şarkı söylerken,

İlahi varlıklar^j sevinçle çığrışırken?

 

 ^8*“Denizin ardından kapıları kim kapadı,

Ana rahminden fışkırdığı zaman;

 ⁹Ona bulutları giysi,

Koyu karanlığı kundak yaptığım,

 ¹⁰Sınırını koyduğum,

Kapılarıyla sürgülerini yerleştirdiğim,

 ¹¹‘Buraya kadar gelip öteye geçmeyeceksin,

Gururlu dalgaların şurada duracak’ dediğim zaman?

 

 ¹²“Sen ömründe sabaha buyruk verdin mi,

Şafağa yerini gösterdin mi;

 ¹³Yeryüzünün uçlarını tutsun,

Oradaki kötüler silkilip atılsın diye?

 ¹⁴Mühür basılan balçık gibi biçim değiştirir yeryüzü,

Giysi kıvrımları gibi göze çarpar.

 ¹⁵Kötülerin ışıkları alınır,

Kalkan kolları kırılır.

 

 ¹⁶“Denizin kaynaklarına vardın mı,

Gezdin mi enginin diplerinde?

 ¹⁷Ölüm kapıları sana gösterildi mi?

Gördün mü ölüm gölgesinin kapılarını?

 ¹⁸Dünyanın genişliğini kavradın mı?

Anlat bana, bütün bunları biliyorsan.

 

 ¹⁹“Işığın bulunduğu yerin yolu nerede?

Ya karanlık, onun yeri neresi?

 ²⁰Onları yerlerine götürebilir misin?

Evlerinin yolunu biliyor musun?

 ²¹Bilmediğin şey yok zaten,

Çünkü onlarla aynı zamanda doğmuştun!

O kadar yaşlısın!

 

 ²²“Karın ambarlarına girdin mi,

Dolunun ambarlarını gördün mü?

 ²³Ben onları sıkıntılı günler için,

Kavga ve savaş günleri için saklıyorum.

 ²⁴Nerede ışığın dağıtıldığı,

Doğu rüzgarının yeryüzüne saçıldığı yere giden yol?

 ²⁵Kim sellere kanal,

Yıldırımlara yol açtı;

 ²⁶Kimsenin yaşamadığı toprakları,

İnsanın bulunmadığı çölü sulasın diye;

 ²⁷Kurak ve ıssız yeri doyursun,

Ot bitirsin diye?

 ²⁸Yağmurun babası var mı?

Çiy damlalarını kim yarattı?

 ²⁹Buz kimin rahminden çıktı?

Göklerden düşen kırağıyı kim doğurdu,

 ³⁰Sular taş gibi katılaşıp

Enginin yüzü donunca?

 

 ^31*“Ülker yıldızlarını bağlayabilir misin?

Oryon'un bağlarını çözebilir misin?

 ³²Mevsimlerinde çıkartabilir misin takımyıldızları?

Büyük ve Küçük Ayı'ya yol gösterebilir misin?

 ³³Biliyor musun göklerin yasalarını?

Tanrı'nın yönetimini yeryüzünde kurabilir misin?

 

 ³⁴“Başına bol yağmur yağsın diye

Bulutlara sesini duyurabilir misin?

 ³⁵Varıp da, ‘Buradayız’ desinler diye,

Şimşekleri gönderebilir misin?

 ³⁶Kim mısırturnasına bilgelik,

Horoza^k anlayış verdi?

 ³⁷Kimin bulutları sayacak bilgisi var?

Kim göklerin tulumlarını boşaltabilir,

 ³⁸Toprak sertleşip

Parçaları birbirine yapışınca?

 

 ³⁹“Dişi aslanlar için sen avlanabilir misin,

Genç aslanların karnını doyurabilir misin,

 ⁴⁰İnlerine sindikleri,

Çalılıkta pusuya yattıkları zaman?

 ⁴¹Kuzguna yiyeceğini kim sağlıyor,

Yavruları Tanrı'ya feryat edip

Açlıktan kıvrandığı zaman?

 

39

 ¹“Dağ keçilerinin ne zaman doğurduğunu biliyor musun?

Geyiklerin yavruladığı zamanı sen mi gözlüyorsun?

 ²Sen mi sayıyorsun doğuruncaya dek geçirdikleri ayları?

Doğurdukları zamanı biliyor musun?

 ³Çöküp yavrularını doğurur,

Kurtulurlar sancılarından.

 ⁴Güçlenir, kırda büyür yavrular,

Gider, bir daha dönmezler.

 

 ⁵“Kim yaban eşeğini başı boş gönderdi,

Kim bağlarını çözdü?

 ⁶Yurt olarak ona bozkırı,

Barınak olarak tuzlayı verdim.

 ⁷Kentteki kargaşaya güler o,

Sürücünün bağırdığını duymaz.

 ⁸Otlamak için tepeleri dolaşır,

Yeşillik arar.

 

 ⁹“Yaban öküzü sana kulluk etmek ister mi?

Geceyi senin yemliğinin yanında geçirir mi?

 ¹⁰Sabanla yarık açsın diye ona bağ vurabilir misin?

Arkanda, ovalarda tırmık çeker mi?

 ¹¹Çok güçlü diye ona bel bağlayabilir misin?

Ağır işini ona bırakabilir misin?

 ¹²Ekinini getireceğine,

Buğdayını harman yerinde toplayacağına güvenir misin?

 

 ¹³“Devekuşunun kanatları sevinçle dalgalanır,

Ama leyleğin kanatları ve tüyleriyle kıyaslanamaz.

 ¹⁴Devekuşu yumurtalarını yere bırakır,

Onları kumda ısıtır,

 ¹⁵Ayak altında ezilebileceklerini,

Yabanıl hayvanlarca çiğnenebileceklerini düşünmez.

 ¹⁶Yavrularına sert davranır, kendinin değilmiş gibi,

Çektiği zahmetin boşa gideceğine üzülmez.

 ¹⁷Çünkü Tanrı ona bilgelik bağışlamamış,

Anlayıştan pay vermemiştir.

 ¹⁸Yine de koşmak için kabarınca

Ata ve binicisine güler.

 

 ¹⁹“Sen mi ata güç verdin,

Dalgalanan yeleyi boynuna giydirdin?

 ²⁰Sen misin onu çekirge gibi sıçratan,

Gururlu kişnemesiyle korku saçtıran?

 ²¹Ayakları toprağı şiddetle eşer,

Gücünden ötürü sevinçle coşar,

Savaşçının üstüne yürür.

 ²²Korkuya güler, hiçbir şeyden yılmaz,

Kılıç önünde geri adım atmaz.

 ²³Ok kılıfı, parıldayan mızrak ve pala

Üzerinde takırdar atın.

 ²⁴Coşku ve heyecanla uzaklıkları yutar,

Boru çalınca duramaz yerinde.

 ²⁵Boru çaldıkça, ‘Hi!’ diye kişner,

Savaş kokusunu, komutanların gürleyen sesini,

Savaş çığlıklarını uzaklardan duyar.

 

 ²⁶“Atmaca senin bilgeliğinle mi süzülüyor,

Kanatlarını güneye doğru açıyor?

 ²⁷Kartal senin buyruğunla mı yükseliyor,

Yuvasını yükseklere kuruyor?

 ²⁸Uçurum kenarlarında konaklıyor,

Sivri kayalar onun kalesi.

 ²⁹Oradan gözetliyor yiyeceğini,

Gözleri avını uzaktan seçiyor.

 ^30*Onun yavruları kanla beslenir,

Leşler neredeyse, o da oradadır.”

 

40

 ¹RAB Eyüp'e şöyle dedi:

 

 ²“Her Şeye Gücü Yeten'le çatışan O'nu yola getirebilir mi?

Tanrı'yı suçlayan yanıtlasın.”

 

 ³O zaman Eyüp RAB'bi şöyle yanıtladı:

 

 ⁴“Bak, ben değersiz biriyim,

Sana nasıl yanıt verebilirim?

Ağzımı elimle kapıyorum.

 ⁵Bir kez konuştum, yanıt almadım,

İkinci kez konuşamam artık.”

 

 ⁶RAB kasırganın içinden Eyüp'ü şöyle yanıtladı:

 

 ⁷“Şimdi erkek gibi kuşağını beline vur da,

Ben sorayım, sen anlat.

 

 ⁸“Adaletimi boşa mı çıkaracaksın?

Kendini haklı çıkarmak için beni mi suçlayacaksın?

 ⁹Sende Tanrı'nın bileği gibi bilek var mı?

Sesin O'nunki gibi gürleyebilir mi?

 ¹⁰Öyleyse şan ve şerefe bürün,

Görkem ve yücelik kuşan.

 ¹¹Gazabının ateşini saç,

Gururluya bakıp onu alçalt.

 ¹²Gururluya bakıp onu çökert,

Kötüleri bulundukları yerde ez.

 ¹³Hepsini birlikte toprağa göm,

Mezarda yüzlerini kefenle sar.

 ¹⁴O zaman sağ kolunun seni kurtarabileceğini

Ben de kabul ederim.

 

 ¹⁵“Seninle birlikte yarattığım Behemot'a^l bak,

Sığır gibi ot yiyor.

 ¹⁶Bak, ne güç var belinde,

Karnının kasları ne güçlü!

 ¹⁷Kuyruğunu sedir ağacı gibi sallıyor,

Sımsıkıdır uyluk lifleri.

 ¹⁸Kemikleri tunç* borular,

Kaburgaları demir çubuklar gibidir.

 ¹⁹Tanrı'nın yapıtları arasında ilk sırayı alır,

Yalnız Yaratıcısı ona kılıçla yaklaşır.

 ²⁰Tepeler ürünlerini ona getirir,

Bütün yabanıl hayvanlar yanında oynaşır.

 ²¹Hünnap çalıları altında,

Kamışlarla örtülü bir bataklıkta yatar.

 ²²Hünnaplar onu gölgelerinde saklar,

Vadideki kavaklar kuşatır.

 ²³Irmak coşsa bile o ürkmez,

Güvenlik içindedir,

Şeria Irmağı boğazına dayansa bile.

 ²⁴Gözleri açıkken kim onu tutabilir,

Kim kancayla burnunu delebilir?

 

41

 ¹“Livyatan'ı^m çengelle çekebilir misin,

Dilini halatla bağlayabilir misin?

 ²Burnuna sazdan ip takabilir misin,

Kancayla çenesini delebilir misin?

 ³Yalvarıp yakarır mı sana,

Tatlı tatlı konuşur mu?

 ⁴Seninle antlaşma yapar mı,

Onu ömür boyu köle edesin diye?

 ⁵Kuşla oynar gibi onunla oynayabilir misin,

Hizmetçilerin eğlensin diye ona tasma takabilir misin?

 ⁶Balıkçılar onun üzerine pazarlık eder mi?

Tüccarlar aralarında onu böler mi?

 ⁷Derisini zıpkınlarla,

Başını mızraklarla doldurabilir misin?

 ⁸Elini üzerine koy da, çıkacak çıngarı gör,

Bir daha yapmayacaksın bunu.

 ⁹Onu yakalamak için umutlanma,

Görünüşü bile insanın ödünü patlatır.

 ¹⁰Onu uyandıracak kadar yürekli adam yoktur.

Öyleyse benim karşımda kim durabilir?

 ^11*Kim benden hesap vermemi isteyebilir?

Göklerin altında ne varsa bana aittir.

 

 ¹²“Onun kolları, bacakları,

Zorlu gücü, güzel yapısı hakkında

Konuşmadan edemeyeceğim.

 ¹³Onun giysisinin önünü kim açabilir?

Kim onun iki katlı zırhını delebilirⁿ?

 ¹⁴Ağzının kapılarını açmaya kim yeltenebilir,

Dehşet verici dişleri karşısında?

 ¹⁵Sımsıkı kenetlenmiştir

Sırtındaki^o sıra sıra pullar,

 ¹⁶Öyle yakındır ki birbirine

Aralarından hava bile geçmez.

 ¹⁷Birbirlerine geçmişler,

Yapışmış, ayrılmazlar.

 ¹⁸Aksırması ışık saçar,

Gözleri şafak gibi parıldar.

 ¹⁹Ağzından alevler fışkırır,

Kıvılcımlar saçılır.

 ²⁰Kaynayan kazandan,

Yanan sazdan çıkan duman gibi

Burnundan duman tüter.

 ²¹Soluğu kömürleri tutuşturur,

Alev çıkar ağzından.

 ²²Boynu güçlüdür,

Dehşet önü sıra gider.

 ²³Etinin katmerleri birbirine yapışmış,

Sertleşmiş üzerinde, kımıldamazlar.

 ²⁴Göğsü taş gibi serttir,

Değirmenin alt taşı gibi sert.

 ²⁵Ayağa kalktı mı güçlüler dehşete düşer,

Çıkardığı gürültüden ödleri patlar.

 ²⁶Üzerine gidildi mi ne kılıç işler,

Ne mızrak, ne cirit, ne de kargı.

 ²⁷Demir saman gibi gelir ona,

Tunç* çürük odun gibi.

 ²⁸Oklar onu kaçırmaz,

Anız gibi gelir ona sapan taşları.

 ²⁹Anız sayılır onun için topuzlar,

Vınlayan palaya güler.

 ³⁰Keskin çömlek parçaları gibidir karnının altı,

Düven gibi uzanır çamura.

 ³¹Derin suları kaynayan kazan gibi fokurdatır,

Denizi merhem çömleği gibi karıştırır.

 ³²Ardında parlak bir iz bırakır,

İnsan enginin saçları ağarmış sanır.

 ³³Yeryüzünde bir eşi daha yoktur,

Korkusuz bir yaratıktır.

 ³⁴Kendini büyük gören her varlığı aşağılar,

Gururlu her varlığın kralı odur.”

42

Eyüp'ün Yeni Bir Yaşama Dönüşü

 ¹O zaman Eyüp RAB'bi şöyle yanıtladı:

 

 ²“Senin her şeyi yapabileceğini biliyorum,

Hiçbir amacına engel olunmaz.

 ^3*‘Tasarımı bilgisizce karartan bu adam kim?’ diye sordun.

Kuşkusuz anlamadığım şeyleri konuştum,

Beni aşan, bilmediğim şaşılası işleri.

 

 ^4*“ ‘Dinle de konuşayım’ dedin,

‘Ben sorayım, sen anlat.’

 ⁵Kulaktan duymaydı bildiklerim senin hakkında,

Şimdiyse gözlerimle gördüm seni.

 ⁶Bu yüzden kendimi hor görüyor,

Toz ve kül içinde tövbe ediyorum.”

Rab'bin Kararı

⁷RAB Eyüp'le konuştuktan sonra, Temanlı Elifaz'a: “Sana ve iki dostuna karşı öfkem alevlendi” dedi, “Çünkü kulum Eyüp gibi hakkımda doğruyu konuşmadınız. ⁸Şimdi yedi boğa, yedi koç alıp kulum Eyüp'ün yanına gidin, kendiniz için yakmalık sunu* sunun. Kulum Eyüp sizin için dua etsin. Çünkü onun duasını kabul eder, aptallığınızın karşılığını vermem. Kulum Eyüp gibi hakkımda doğruyu konuşmadınız.” ⁹Temanlı Elifaz, Şuahlı Bildat, Naamalı Sofar gidip RAB'bin söylediğini yaptılar. RAB de Eyüp'ün duasını kabul etti.

Tanrı Eyüp'ü Yeniden Bolluğa Kavuşturuyor

^10*Eyüp dostları için dua ettikten sonra, RAB onu eski gönencine kavuşturup ona önceki varlığının iki katını verdi. ¹¹Bütün erkek ve kız kardeşleri, eski tanıdıklarının hepsi Eyüp'ün yanına gelip evinde onunla birlikte yemek yediler. Acısını paylaşıp RAB'bin başına getirmiş olduğu felaketlerden ötürü onu avuttular. Her biri ona bir parça gümüş^ö, bir de altın halka verdi. ¹²RAB Eyüp'ün sonunu başından bereketli kıldı. On dört bin koyuna, altı bin deveye, bin çift öküze, bin eşeğe sahip oldu. ¹³Yedi oğlu, üç kızı oldu. ¹⁴İlk kızının adını Yemima, ikincisinin Kesia, üçüncüsünün Keren-Happuk koydu. ¹⁵Ülkenin hiçbir yerinde Eyüp'ün kızları kadar güzel kızlar yoktu. Babaları, kardeşlerinin yanısıra onlara da miras verdi.

¹⁶Bundan sonra Eyüp yüz kırk yıl daha yaşadı, oğullarını, dört göbek torunlarını gördü. ¹⁷Kocayıp yaşama doyarak öldü.